Günlük,Gecelik Bazen Bir Hecelik vs...

müsaade...

2012-01-19T22:02:00.003+02:00

Kitap okumak istiyorum olmuyor, eve gelir gelmez başka işlere dalıyorum. Flim izlemek istiyorum oda öyle. Bu günlerde ne yapmak istiyorsam yapmıyor, gereksiz ne varsa onlara dadanıyorum. Anlamsız hallere bürünüyorum sürekli. Alışverişe daldım mesela son bir kaç gündür, aman şu da lazım bu da lazım diyerek , aslında var olan eşyalarıma yenilerini ekliyorum mesela. Uzun zamandır buraya yazamamam da bu yüzden.

Herkese oluyordur diye düşünüyorum, yok olmuyorda bir tek bendeyse bu tatsızlık bununla ilgilenmem gerekecek yine. Ve ben umarım ilgilenmek yerine başka bir saçmalığın ardında koşturmam.

Bu vesile ile bana biraz müsaade...

kısa...

2012-01-10T23:44:00.000+02:00

Çok zamanım yok ,en fazla on dakika... onca zamanı , kısacık bir cümleye sıkıştırıp söylemeliyim sana.

Anlarmısın bilmiyorum, yada anlatabilirmiyim .

Yoksa öylece havaya savrulmuş cümlemin içinden geçip gidermisin, sanki hiç sana söylenmemiş gibi.

Başka bir kadının başka bir adama söylediği ...

Seni sevmek uyanmak gibiydi, ölümcül hastalıklarla uyunmuş yataklardan.

bazen ne kadar kolaydır mutlu olmak...

2012-01-09T18:59:00.003+02:00

Makarna ,elbette bir kadının mutfakta yapabileceği en mükemmel şey değildir.
Yinede benim mükemmel tanımıma uyan tek seçimim. Muhtemelen italyancayıda bu yüzden öğrendim.
Buna rağmen italyanların , makarnaları yüzünden obez olduğumda , beni tebrik edeceklerini düşünmüyorum.
Sağlıklı beslenme gurusu bir anne babanın çocuğuyken ne olduda kendimi makarnaya kaptırdım onuda bilmiyorum.
Sadece,yorgun bir günün ardından kendime makarna hazırlarken ne kadar mutlu olduğumu biliyorum.
Kapının girişinde savrulan ayakkabılar,odaya doğru geçerken müzik setine hafif bir dokunuş, tanıdık o sesler evi doldurmaya başladığında, banyoda muhakkak birşeyler devirerek makyajdan arınma çabaları.
Hemen sonrasında, domates,biber,makarna,soğan ve geriye kalan ne varsa tüm malzemeyi tezgaha yığıp , nedenini henüz anlamasamda bir kaç dakika o malzemelere aptal aptal bakmak.
Su ısınırken muhakkak bir kaç telefon görüşmesi yapmak,ortalıkta duran etek, gömlek,battaniye gibi eşyaları ait oldukları köşelere taşımak (genelde telefonla konuştuğum için hep yanlış yerlere koyulurlar),ayaklarımın üşüdüğünü hissedip klimayı açmak, pencereler buğulanmaya başlayınca suyun kaynadığını anlamak (aynı zamanda davlumbazı açmamış olduğumuda ),makarnanın şeklini beğenmeyip, çekmecedeki diğer türlere dadanmak,makarnaları suya atarken ,suyu muhakkak sıçratmak.
Soğanları küp küp kesmekten her seferinde vazgeçip,yeni ay şeklinde keserek kendimce işin kolayına kaçmak.
Wok tavanın ne mükemmel bir icat olduğunu düşünmek.
Tam bu sırada müziğin bir önceki geceye ait ruh halimi ifade ettiğini anlayıp, cd yi değiştirmek.
Tüm bu tezgah başı zamanlarında muhakkak mutfak pencceremden komşumun bahçesindeki şeftali ağacıyla göz göze gelmek. Süzgeçte makarnayı süzerken , neden hala bir makarna tenceresi edinmediğimi kendime sormak .
Herşey sona erdiğinde, tabağımdaki son haliyle makarnaya bakıp şükretmek.
Ve tüm bu seramonide en değişmeyenide yapıp, buğulanan mutfak penceresine kocaman bir kalp çizmek...

suretler...

2012-01-06T21:58:00.001+02:00

Etrafımda ki herkes birini özlüyor bu günlerde...

Kısacık ama en değerli anılarını anlatırken buluyorum hepsini.

Mevsim biraz hüzün bırakmış gibi topraklarımıza. Kavuşulması güç ayrılıklarımızı hatırlatıyor bize gökyüzü.

Şimdi uzak köşelerine sürgün düştüğümüz o insanları özlemek, bir armağanmıdır, ceza mı bilmiyorum.

Hiç var olmasalardı daha mı iyi olurdu ?

Yoksa ,yoklukları mı bu kadar büyüttü bizleri ?

Bunu da bilmiyorum...

Bildiğim tekşey gelecek zamanda da ,bu günlerin geçmişe ait olacağı...

aniden...

2012-01-05T11:46:00.001+02:00

Mutlu bir adam,haki yeşil takım elbisesiyle gülümseyerek geçti kapının önünden.
Az önce en büyük derdinden kurtulmuş ,en özlediğine kavuşmuş,en zor sorusuna cevap bulmuş gibi.
Elleri pantolonunun ceplerinde, neşeli adımlarının kaldırıma yaydığı seslerle.
Hafif yağmur çiseliyor,umurunda değil ,fırtına çıksa onuda umursamaz belli.
Ne güzel bir gün dedim kendi kendime.
Mutlu bir adam geçti az önce kapımızın önünden.
Tam şuradan , üç metre ötemden.
O kadar yakındım mutluluğa, o kadar dokunulası.
İlla mutluluk sizde olmalı demek değil ki ,bazen başkasının mutluluğuda umutsuzluğunuzu delip geçiyor aniden...

bu hüzünlü bir yazı değildir...

2012-01-02T20:29:00.000+02:00

Anladım herkes gidiyor birgün.

İnsanın önce kendini sevmesini bu yüzden öğütlüyor hikayeler.

Yapayalnızız.

İlk nefesimizden , ilk çıplaklığımızdan bu yana yapayalnız.

İlk öpüşmemizden, ilk sevişmemizden bu yana.

Oysaki ne kalabalık sanıyor insan kendini şehrin sokaklarında, otobüs duraklarında.

Yada yumruğunu savururken gözkyüzüne, izinsiz gösteri çığlıklarında, içinden aşk geçen şarkı nakaratlarında.

Yapayalnızız.

Ve yalnızlığımız , en yakınımız aslında.

bu bir yeni yıl yazısıdır...

2011-12-30T23:00:00.000+02:00

Mutfakta bir adam var, yemek yapıyor.
Üstelik o yemek yılbaşı ağacı kadar güzel .
Adam mı ?
Yunan tanrılarından biri.
Güzel gülüyor.
Çok konuşuyor.
Ben mi ?
Aşık oluyorum .
Sonra mı ?
Muhtemelen beni fark etmeyip, yanımdan geçip gidecek.
Siz mi ?
Bütün yıl bu hikayeyi okumak zorunda kalacaksınız.
Mutlu seneler , bütün hikayeleriniz güzel olsun...

beyaz perde...

2011-12-23T00:00:00.000+02:00

Bir haftadır sinemaya gitme planları yapıyoruz kız arkadaşımla, ajandalarımıza sarılıp.

Gün bizi yere sermemişse gecelerimizden birine, boylu boyunca çekmek istiyoruz o beyaz perdeyi.

Hiç boş vaktimiz yok oysa. En azından makul saatlerini bize ayıramıyor dünya.

Akşamları o değişen yasaları anlamaya , ben sözleşmeleri okumaya koyuluyorum.

Ara sıra birbirimize birşeyler sormak için konuşuyoruz gecenin içinde.

Vizyondaki flimlerden bahsediyor, bu haftanın nede yoğun olduğunu hatırlayıp susuyoruz..

Dvd'sini alırız nasılsa diye avutuyoruz kendimizi . Biz hayatı galiba hep sonradan seyrediyoruz.

Sanırsınız ki bu şehrin yükü ikimizin omuzunda. Ve koca kentte yalnız biz çalışıyoruz.

Dün iptal edilen bir organizasyon sonrasında spor salonunun koltuklarında oturup ortalığı toplayan kalabalığı izlerken, dedimki kendi kendime ,artık yeter. Sanırım ev kadını olmalısın.

Bu duygunun beni ne kadar mutlu ettiğini düşündüm.

Binlerce kadının o saatlerde evinde oturduğunu, uyumadan önce birşey okumak zorunda kalmadıklarını, gecenin bir saati telefonlarının asla çalmıyacağını, yine gecenin bir saati işleri gereği olası aksilikler yüzünden marangoz,demirci, elektrikçi aramak zorunda olmadıklarını, herhangi bir konseri, tiyatroyu, paneli,semineri , ön sıralardan ( kuliste debelenmeden) izleyebildiklerini, en önemliside katıldıkları hangi etkinlik olursa olsun ,program biter bitmez orayı terk edebildiklerini düşündüm.

En azındann elektrik kesintisinin ,konser için gelen kocaman tırlar yüzünden olduğunu bilip paniklemiyorlardır .

Mum yakmaları yeterli, benimse şehri aydınlatmam gerekli.

Oturduğum yerde bu ve buna benzer şeyleri düşündüm bir saat boyunca, bunca yıldır başıma gelen aksilikleri,zorlukları, yalnızlıkları,kaçırdıklarımı.

Belki de ilk kez çocuklar o durgun halimden ürküp birşey sormadılar bana , biri gelip kahve bıraktı yan koltuğa sadece. Teşekkür etmek için başımı kaldırdım, ama adını hatırlayamadım . Kuru bir sağol çıktı dudaklarımdan sadece .

Ne kadar çok insan tanıdığımı ama onları ne kadar az tanıdığımı düşündüm.

Oysaki böyle bir hayat için eğittim kendimi, bunlar için okudum, bunlar için şehirler geçtim, bunlar için mücadele ettim , bunlar için vazgeçtim birçok şeyden.

Belki de yanlış yaptım birşeyleri...

Sıralamada ufak bir hata, zamanlamada ufak bir kayma.

Kocaman bir tır hayatımın orta yerinden geçiyor gibi hissediyorum dünden bu yana.

Ve mum yakmaktan daha kolay geliyor şehri aydınlatmak...

Belki bir film izlerim geçer tüm bunlar.

şimdi...

2011-12-19T23:59:00.001+02:00

Ben dünyayı ısıtamam.

Kendi bedenime yetmiyor sıcak.

İnsan yoksunsa birşeyden onu vaad edemezki.

Ama öylemi ...?

senden önce...

2011-12-17T00:00:00.000+02:00

Ben ,seni sevmeden öncede, kendimi öldürmeye çalışıyordum.
Sigara içiyordum mesela, kasksız motora binip her seferinde yakalanıyor, hem hızdan hem kasksızlıktan ceza yiyordum ama rüzgarda ağlamaya devam ediyordum.
Geç yatıyordum yine, bedenim solucan gibi omurgasızlaşana dek gecenin içinde dolaşıyordum.
Eskidende ya çok yiyor yada yemeyi unutuyordum, gecenin üçünde makarna yapıyor bazende sadece günlerce kahve içiyordum.
Kaz tüyü montumu neden satın aldığımı hep unutuyor, askılı elbiselerle soğukta, yağmurda bu şehri adımlıyordum.
O yüzden üzülme , sen gittin diye değil bu haller.
Senden önce de kendimi öldürmeye çalışıyordum...

vazgeçmek bir zaman birimi aslında...

2011-12-13T23:21:00.000+02:00

Tıpkı bin yıllar , günler,saatler, dakikalar, saniyeler gibi.
Vazgeçmek bir zaman birimi aslında.
Ve şimdi.
Vakit, vazgeçmeye yaklaşıyor sevgili...

this bitter earth...

2011-12-13T00:00:00.000+02:00

Dinah Washington iki gündür this bitter earth'ı seslendiriyor odalarımda.
Max Richter de müziğiyle eşlik ediyor ona.
Hüzünlü bir adamla, hüzünlü bir kadın sesi.
Biri ölümün dinginliğini, diğeri var olmanın o garip kırılganlığını anlatıyor bana.
Öylece durup dinliyorum onları.
Kıpırdarsam , hissettiğim o huzurun yerle yeksan olmasından korkuyorum.
Ölümün kendisinden bile beter bulduğum ölüm korkumdan eser kalmıyor ve yaşamın içinde kaldıramadığım kargaşalarıma gülümserken buluyorum kendimi.
Max Richter ölümü dingin bir nehir gibi fısıldıyor kulaklarıma, Dinah Washington yaşamı.
Oysaki , Dinah Washington 1963 yılında sonsuzluğa doğru yol alırken, Max Richter 1966 yılında dünyaya geliyor...
Zaman böyle birşeydir belkide...kimbilir belkide bunca zaman biz yalnış anlamışızdır.

bu sabah...

2011-12-10T13:01:00.001+02:00

Her zamanki gibi panikle doğruluyorum yataktan, oldum olası öyle sakince gerine gerine uyanamamışımdır ben. Muhtemelen ruhum bu yüzden hep ardımdan koşuyor, yorgunluğuda ondan.

Ah ben ne dertler çektim demiyordur yani, ah ben hep unutuldum bir yerlerde tükendim koşmaktan diyordur büyük ihtimalle.

Salonda duran telefonuma sarılıyorum aynı telaşla, hızla numarasını buluyorum yürüyüş için sözleştiğim arkadaşımın, açıyor hemen telefonunu . Günaydın bile demiyorum kıza. Uyuyakalmışım özür dilerim diyorum, hemen kahvaltımı yapar inerim yanına, on dakika ver bana olur mu ?

İyide buluşmamıza daha bir saat var, geç falan kalmadın diyor.

Oysa eminim geç kaldığıma, emindim en azından.

Duvar saatine bakıyorum , haklı , bir saat var buluşmamıza.

Birşeyler geveleyip kapatıyorum telefonu, koltuğa çöküp ruhumu yanıma çağırıyorum.

Uzun zamandır böyle uyanıp,böyle yaşıyorum ben.

Ya vaktim çokmuş gibi geliyor yada hiç vatiksizmiş gibi telaşa kapılıyorum.

Kaçırmaktan korktuğum anları kovalıyor, kaçsın istediklerimede hep yakalanıyorum...

an-kara

2011-12-09T21:00:00.000+02:00

Telefonda başıma gelen garip hikayeleri ardı arkası kesilmeden anlatıyorum arkadaşıma , o da kahkahalarla tekrar anlatıyor hasta yatağındaki annesine söylediklerimi.
Garip bir komedinin içinde , gülerek azraili defedebilirmişiz gibi acılarımızı oyalıyoruz böylece.
Herşey yolundaymış gibi,herşey yerli yerindeymiş gibi...
Lapa lapa kar yağıyor diyor arkadaşım .
Ankarada ki evinde , penceresinden karı izlerken o kırılgan yüzünü cama dayayışı geliyor gözümün önüne.
Sonra beyaza bürünmüş sokak ,arabalar,ağaçlar.
Sonra soğuk, üşüyen ellerim, mavi halk otobüsleri .
Çok sonra otobüsün camında başka bir yüz...
Ankara bana hep ölülerini hatırlatıyor, gömmeye kıyamadığım.

bulutsuzluk...

2011-12-06T19:27:00.001+02:00

Yine de inanalım biz yalanlara...bir süre daha.
Sabah olunca, gerçek gün ışığıyla vursun yüzlerimize.
Işık daha katlanılır kılıyor acıları nasılsa.
Yoksa zifiri karanlığımızla atlatamayız bu ikili yalnızlığımızı.
O yüzden geceleri az konuşuruz ikimizde...ve genelde çaresizliğimizden öteye gidemez sevgimizde.

gece nöbeti...

2011-12-01T21:40:00.001+02:00

İnsan zamanla aşkada uzak düşüyor.

Ardımızda bıraktığımız onca şehirler gibi.

Hep özlemle anılan ama bir türlü tekrar varılamayan o kentler gibi.

Bu günlerde böyle düşünüyorum nedense.

Durup dururken değil elbette.

Bir nedeni var...

evcilik...

2011-11-18T23:25:00.001+02:00

Tatil dönüşleri tehlikeli zamanlar diye düşünüyorum.
Zira o dinlenmiş, soluklanmış, tertemiz zihninize ilk neyin gireceği belli olmuyor.
Yirmi günlük yokluğum boyunca biriken tüm kız arkadaş toplantılarını ilk günlerde gerçekleştirdik özlemle. Elbette dedikodusu, sıkıntısı bol anlardı bunlar. Zira benim hikayelerimin kısalığından olsa gerek , dinlemek düştü bana.
Bir kısmı aşık, geneli evli olan bu gurubun içinde kendimi farklı bir gezegende gezinirken buluyorum her seferinde.
Evli olmanın ne anlama geldiğini henüz keşfedememiş ben , her konuşmanın ortasında tek hedefim.
Kalabalık konuşmaların, soluklanma anlarında hepsi bana dönüp muhakkak bir kaç kere.
Aman evlenme, şimdiki aklım olsaydı diyerek başlayan ve sonu tahmin edemeyeceğiniz yerlere varan cümleler kuruyorlar.
Hayretle seyrediyorum onları, suratımda aynı hayretin doğurduğu salak bir gülümsemede muhakkak oluyor.
Çünkü , her birinin o evlilik seyahatlerinde yanlarındaydım.
İlk bakışmalarını,ilk heycanlarını, ilk sözlerini,ilk yemeklerini, ilk kavgalarını, ilk kırgınlıklarını hatırlıyorum.
Onlara ait olan ama ne yazık ki sadece benim biriktirdiğimi farkettiğim o anların, müziğini dün gibi hatırlıyorum onların aksine.
Bazen öylesine yerden yere vuruluyor ki, evlenilmiş olan o adamlar , sabredemeyip sitemle söyleniyorum.
Ne kadarda çabuk unuttuklarını , ne emekler verdiklerini , ne zorluklar aştıklarını.
Böyle anlarda , sen anlamazsın bakışı beliriyor suratlarında.
Haklılar elbette ,anlamıyorum.
Çünkü evli değilim.
Evliliğin savunucusu hiç değilim.
Yine de , sorunun evlilik değil de , kendileri olduğu fikrine kapılıyorum her daim .
Biriyle yaşlanmanın en güzel yanının, biriyle değişmek olduğunu düşünüyorum.
Aşk gibi şekilden şekile girmek, onca surette birbirimizin yüzlerine yerleşmek,ellerinde yer edinmektir diye düşünüyorum.
Bize hiç söz vermemiş olan aşktan, sözler almaya çalıştığımız için mutsuzuzdur.
Belki de bekarken konuşmak gerçekten kolaydır, o yüzden bütün bunları hissediyorumdur.
Bunu da bilmiyorum.

muamma...

2011-11-17T22:34:00.000+02:00

İstedikleri ve oldurdukları hep farklı son günlerde. Kendinden hep uzağa düşüyor,anlık bir dalgınlıkla söylememesi gerekenleri söylüyor, yapmaması gerekenleri yapıyor.
Kusurlu hareketler bileşkesi ömrü.
İçinde ,ondan başka bir kadın daha yaşıyor sinsice.
Geçmişin başarısızlıklarıyla beslenmiş o kadın, ürkek ve çekingen hayata.
Karanlık odasından içeri sızan gün ışığına alıştırmak yerine gözlerini , sımsıkı kapatıyor.
Korkak.
Oysaki değirmenler cesur insanları seviyor, savaşabilenleri.
Korkusuzları, biraz delileri, biraz kumarbazları, ayyaşları seviyor.
Tüm bunlar olamadan hatta biri bile olamadan karanlığında yok olup gideceğini çok iyi biliyor.
Az konuşuyor, uzun uzun bakıyor etrafına.
Ah diyor, neden böyleyim, onu severken neden sevmiyormuş gibi davranıyorum.
Neden herhangi biriymiş gibi konuşuyor, gülüyor, dalga geçiyorum.
Ve sonra kendimle kaldığımda onu özlüyor, üzülüyorum...
Bana hep dinlemek düşüyor böyle anlarda.
Biraz kendimi görmenin verdiği hayret, biraz da ne diyeceğimi bilememenin şaşkınlığı.
Oysaki içimden, unut herşeyi demek geçiyor.
Ta başından başla, yarın herhangi biri gibiyken o adam, git herhangi biri olmadığını söyle ona.
Birini sevmek ayıp değil ki.
Hele söylemek hiç değil.
Ayıp olan, onca şey konuşulurken kirli dillerle, susmak sevmeyi.
Ama akıl vermek hep kolay oluyor, ben zoru seçiyorum...

Düğme...

2011-11-17T00:30:00.000+02:00

Sehpanın üzerinde oturuyorum onu dinlerken.
Mobilyalar kadar yorgun, bekar evi kadar dağınık ,sehpa kadar ortasındayım hayatın.
Yüzüme bak diyor seninle konuşurken.
Bense kazağımın kolunu çekiştiriyorum .
Kurtulmak istiyorum kendimden, giysilerimden, derimden, sonra geriye her ne kaldıysa ondan kurtulmak.
Oysa tüm bunlara son vermenin daha kolay bir yolu var , biliyorum.
Utancım , yaz günlerinden uzun, o temmuz ortasında.
İlk iltica.
Vatanımdan sürülmüş, sürdürülmüş yada bilerek ve isteyerek terk etmişim ait olduğum toprakları.
Nedeni,acımın yanında öylesine önemsiz kalmış ki, belkide unutmuşum.
Karanlık bir kuyudan konuşan adam, en az benim kadar yabancı.
Yine de bu ilticanın memuru o.
Kimlik tespitim sırasında yüzüne bakmam, kurallarını duymam ve kararımı vermem gerekiyor.
Umrumda değil oysaki ,bir yere yada hiçbir yere ait olmak.
Umursadığım tek şey kazağım o sırada.
Elimi tutuyor,ben ağlıyorum.
Neden ağlıyorsun diyor, biraz çaba harcasan,beni anlasan diyor.
Susuyorum, susunca herşey çözülür sanıyorum,kimse kırılmaz, incinmez, öylesine geçeriz eşikten.
O sorular sordukça öfkeleniyor, susmayı sürdürdükçe, çekiştiriyorum kazağımın kolunu.
En sonunda kazağın kolundaki düğmeyi söküyorum, elimde öylece kalakalıyor siyah düğme.
Adam hala neden ağlıyorsun diyor.
Apansız, avucumu açıp düğmeyi gösteriyorum.
Onu söktüğüm için canım yanarmış gibi...
Sökülmeseydi, istediği cevapları verebilirmişim gibi...

bazı anlar...

2011-11-12T11:04:00.001+02:00

İnsan bazı yolculuklardan geriye dönemiyor, orda kalıyor bir parçası. Başka bir seferde geri alınmak üzere bırakılıyor en kıymetli köşesi. Benim o köşem çocukluğum . Hep bu şehrin tepelerinde koşturup duran, hep ıslak ayaklı, kırmızı yanaklı, elleri her daim soğuk çocukluğum. Bu mutlu anlar beraberinde anlamlı hüzünlerde getiriyor insana. Yıllar öncesinde oyunlarıma eşlik eden ,çocukluk büyücülerimin yokluğu. İnsanın çocukluğuda öksüz kalıyor bazen. Böyle anlarda keşke diyorum,keşke çocukluğumda onlarla gidebilseydi... Kimse yalnız hissetmezdi böylece kendini.

an(sız)...

2011-10-15T23:13:00.001+03:00

Zaman şimdilerde hızla akıp geçiyor çünkü yetişemediklerim var hayatın içinde.Geç kaldığım buluşmalar,vaktinde ulaştırılamamış mektuplar, giremediğim süretler var. Zaman şimdilerde dosttan çok , rakip gibi dikiliyor karşıma. Bu amansız meydan okumaya erişmem olanaksız, durup dinlenmek, nefeslenmek olanaksız.Oysa ki bir akşam vakti,eski bir taş evin önündeki asırlık dut ağacını seyrederken seninle, dursun istiyorum zaman. Tüm geç kalmışlıklarıma yenilmiş olsamda , artık herşey için çok geç olsada.Umut , yokuş aşağı kahkahalarla koşan çocuğun adı olsada.Dursun istiyorum zaman.Senli herhangi bir anın sonrası olmasa da olur bundan sonra....

nedensiz...

2011-08-27T23:11:00.000+03:00

Sorarlar insana, taştan mı aldın kalbinin soğukluğunu.

zerre...

2011-08-15T23:15:00.001+03:00

Değişiyorum , her gün yeni bir benle uyanıyorum nerdeyse son zamanlarda.
Eskiden olsaydı diye başlayan cümleler kuruyorum içimde.
İyi mi bilmiyorum , takvimlerin hayatıma bıraktığı bu dinginlik.
Ya da, bu dinginlik sandığım şey yorgun olmakmıdır aslında.
Hırslarından arındın mı diye soruyorum kendime, öfke duymuyormusun olup bitenlere, değiştirmek istemiyormusun gözünün ucuna batan kıymıkları.
Coşkuyla koşup bir ağaca sarılmak çocukça mı şimdilerde veya hala aynı aşkla özlemek bir adamı yüzyıllar sonra , aptalllıktanmı .
Seyrediyorum sadece.
Zamanın önünde , saygı duruşunda bekleyen ruhuma bakıp, şaşıyorum .
Geçsin mi bu halim, kalsın mı bilemiyorum.
Şehre uzak bir tepeden seyreyleyip dünyayı, ben buldum demek gibi bir şey.
Arananı ,bulmuş olmak.
Bilinmeyeni, bilmek.
Söylenemeyeni, söylemek gibi birşey.
Oysaki , everest bile görünmüyordur .
Venüs yada uranüsten...

bozkır...

2011-08-10T22:55:00.000+03:00

Seni hatırladım heykellere dokunurken dedi, ondan aradım ...
Bana çok uzak bir bozkırın ortasından , yok olmuş bir uygarlıktan geriye kalanların arasından .
Şimdi sen burda olsaydın, bunlara dokunur, izler oturur ağlardın dedi.
Elbette.
O bozkır çocuklar büyüttü bana.
Sevdiğim, aşık olduğum, öldürdüğüm , sonrada kıyamayıp dirilttiğim çocuklar.
Geçmişimden tek iz kalmasın istedim .
Bazende geçmişim , hiç geçmemiş olsun istedim.
Taş kesilsin istedim bedenim, bir zamanlar var olduğumun tek kanıtı , katılığım olsun istedim.
Hatta bazen lüzumsuz bir uygarlık olayım istedim.
Beni bulan arkeologların boğazında düğüm mesela.
Elbette ağlarım.
Ben orda öldüm .
Bozkır rengi bir gün batımında.
Çocuk kral öldürdü beni, yarası sol yanımda.

erken eylül

2011-08-05T21:36:00.004+03:00

Nedense yaz bitmiş gibi geliyor bana, birden bire çekildi tüm insanlık bu şehrin kıyılarından. Yüzyıllardır burda duran antik şehirler gibiyiz artık. Öylesine kendi başımıza ve yapayalnız. Şimdi birbirimizin zamana yenik düşmüş yüzlerine bakıyoruz. Bütün o hengamede unutulmuş acılarımızı hatırladık yeniden. İkinci konutlar, ikincil mutluluklar... Buralarda herşey ,teslim etmeye alışkın kaderini sonbahara,sararmış oluyor o zamana dek zaten bütün fotoğraflar.

temmuz raporu

2011-08-04T22:27:00.000+03:00

Çok çalıştım ben geçen ay çok, o nedenle ekimde kendime bir haftalık mavi tur ısmarlayacak durumdayım, eğer gücüm kalırsa. Geleni gideni bol evimde , iki lafın belini kıramadım misafirlerimle.Dört devasa organizasyondan biri felaketle sonuçlandı. Toplamda sekiz gece halının üzerinde uyuyakaldım, bir önceki günden suratımda kalma makyajımla iki kere işe gittim. Hoşlandığım adamın kedisi olduğunu öğrendim ( ben ailurofobi sahibiyken üstelik ). Dahada kötüsü var, onu daha sonra anlatırım. En yakın arkadaşım ona köpek gibi davranan adamla evlenmeye karar verdi. Ferhat göçer ( biri bu adamı durdursun allah aşkına )ve demet akalın konserine gitmek zorunda kaldım, ölüp,ölüp dirilmek nedir anladım. Sayısını bilmediğim ama her gün kabusum olup rüyalarıma giren mutsuz , mutsuzluğundan beni sorumlu tutan ve bulaştırmak için olanca gücüyle üşenmeden her gün ofisime doluşan onlarca insana gülümseyip sorunlarını dinledim. Bütün yaz ali taran, ayşe özyılmazer ( ömrü hayatımda bir magazin suratını bilmeyen bana bile isimlerini ezberlettiler ya ) evliliğini dinleyip, ben bir bardak su, ekmek, ne biliyim kutuplardan ayı, amerikada kaldıysa kızılderili alıp geleyim diye masaları terk ettim.
Güzel şeylerde olmadı mı ?, Oldu elbette. Bülent Ortaçgil ve Erkan Oğuru dinledim, ruh gezegenimin güneşi geldi sonra, şimdi mışıl mışıl uyumakta yan odada. Üstelik her gün bana hala demesi için karşısında saatlerce şebeklik yapmaktayım. Sonuç, sadece anti diyebiliyor (anthony'nin kısaltılmış hali ). Yılmak yok.
Şimdilik bu kadar.

kalabalık...

2011-07-02T09:54:00.002+03:00

O kadar kadın, o kadar erkek , o kadar çocuk , o kadar insan .... bilinen kalabalık işte gezegenin üzerinde dolanıp duran. Neyin peşindeyiz, nerden geldik , nereye giderizi soracak değilim elbette. Anladım ki bu soru pekte ilgilendiğim birşey değil. Kafamın içinde bütün seyahatlerim nihayetinde. Orda nereye kadar gidebilirsem , o kadarına varıyorum en sonunda. Cümle alemin derdi olan yaşamak denen bu telaşın içinde yönümün şaştığını, denge ayarlarımın her daim oynadığını görmek sinirlendirir oldu beni son zamanlarda. Derdin nedir diye sordum kendime. Evdi, arabaydı, sevgiliydi, sağlıktı, ne bileyim bir ada da milyon dolarlık şatoda olabilir, nedir istediğin dedim. Cevapları almak, o cevapları ayıklamak biraz zaman alıyor tabi. Şimdilerde ruhet-i haliyem böyledir efendim.

saçların bozkır kokar...

2011-06-30T22:09:00.000+03:00

İsterdim ki senden her bahsedişimde kısa olmasın yazıklarım, şöyle uzun uzadıya kelimelerle dolu olsun kağıtlarım. Olmuyor. Zira hikaye kısa. Yinede o kısacık hikayeden onlarca yazı çıkarıyor ellerim, belki de bu yüzden bu kadar uzadı seni sevmelerim. Tam bitti işte derken , küçücük bir an’a takılıp yeniden devriliverir cümlelerim. Anlatmak zor, daha da zoru anlamak aslında. Onca aşkı devirmiş , onca acıdan geçmişlerce savunulduğu gibi olur sanıyor insan. Hani zamanla geçer ya, gözden uzak olan gönüldende ıraktır ya, unutulur ya. Tutmuyor bende tarifler. İsimler başka,yüzler başka, sevmeler başka… Seni sevmek bambaşka.

bu gece...

2011-06-10T23:11:00.004+03:00

Yorgundum, şimdi iyiyim . Bahçe masamda otururken yarım ay'ı izleyip hafif esen rüzgarın taşıdığı melisa kokusunda iyiyim. Ve güzel şeyler olsun istiyorum, sadece kendim için değil, bu hayatı paylaştığım herkes için. Gözümün değdiği ,herşey için güzel olsun istiyorum ,her ne varsa dilenen. Yaşam sevincimiz daim olsun ömrümüz boyunca. Dilersek , olur elbette...

nasıl yazılır bilmiyorum...

2011-06-06T20:56:00.006+03:00

Henüz ,herhangi biriyken kolay şey sevmek seni.
Öyle uzaktan , kafamın içinden.
Eski taş evlerin yüzyıllık yalnızlığını sevmem gibi.
Aslolan yüzyıllık yalnızlığın içinde sevebilmek birini.
Susarak, seyrederek, gölgesinde, serininde dinlenerek.
Yıkıntılarında dertlenmeden.
Tozundan , dumanından şikayetlenmeyerek.
Şimdi kolay şey sevmek seni.

melisa

2011-05-26T20:51:00.000+03:00

Yaşlanınca bana sen bakacaksın biliyorsun değil mi diyorum telefonda.
Gülüyor , besbelli yaşlılığımı getiriyor gözlerinin önüne.
Hadi yaşlan diyor... Yaşlan hemen.
Oysaki onsuz yaşlanmanın bir kıymeti yok artık.
Hiç bilmediği hikayeler biriktiriyorum ben.
Hiç görmediği hikayeler.
Anlaması, anlatması öyle zorki.
Susmak düşecek yine ikimize, öylece boşluğa bakıp onca yılı susmak.
Suskunluğumuzu, geceye kokusunu yayan melisa çiçeği bozacak yine.
Nasılda güzel koktuğundan, yerinin nede güzel olduğundan, bir tanede buraya mı dikseklerden bahsederken, acılarımızın üstüne çiçek bastıracağız merhem yerine.
Biz hep öyle yapmadık mı ?

hadi sevinelim...

2011-05-24T12:20:00.001+03:00

Tamam herkesin başındaki sıkıntılar bendekilerde, malum kış pekte keyifli geçmedi, kötü bir ilişki, dört aydır rahatsızlığı nedeniyle ofiste bulunamayan bir patron, onlarca organizasyon,iş yerinde yaşanan krizler,big boss'un yokluğundan keyfe keder çalışan ve yöneticileri deliye çeviren personel . Tüm bunların an gelip hafifleyeceğini , eninde sonunda tatile çıkacağımı, lanet telefonumu bir tırın altına atacağımı hayal ettim hep. On gün tanıdık tek bir yüz görmeden, istemediğim tek bir sesi dahi duymadan nasılda huzurlu olacağımı düşünerek geçirdim ben bu koca kışı.
Sonuç mu , nihayetinde big boss bu hafta işe döndü, yöneticiler ölü gözlerle baktık ona. Olup bitenleri anlatacak halimiz bile yoktu. Hepimizi tek hayali bir an önce bu kıyametten kurtulup dinlenmekti. Dört ay boyunca evinde koltuğuna uzanan bir adam, elbette dönünce o kadar sıkılmış ve bunalmış olur ki, dünyanın bütün işlerini yapacak gücü bulur kendinde.
Üstelik sezon denen birşey var bu memlekette. Havalar ısınmasına mevsimin değişmesine, vitrinlerde bikinilerin yer almasına dayanamaz bu sekötrdekiler.
Umrumda mı, ilk kez umurumda değil.
Hatta abartıp, bana ne kardeşim milletin tatilinden , eğlencesinden, organizasyonundan deyip , big boss'un kapısına dikildim bu sabah.
Tamam dedim, limitimi doldurdumm, bir gün daha bu ofiste kalırsam, cinnet geçiririm ben, danışanların suratında topuklarımla tepindiğimi hayal ediyorum dedim. Suratıma baktı, hatta o kadar uzun baktı ki, bir an kovulmuş olabilirmiyim acaba diye düşündüm.
Tamam dedi sonra, beş gün yeter mi . Daha fazla olmaz, çünkü haziranın başında organizasyonumuz var, senin işin , bu arada telefonunu da açık tut, telefonlarla hallet işin bir kısmını, adamlarla bağlantın kesilmesin. Sanırım uzağa da gitmezsin sen şimdi, hani olurda birşey olursa yakın ol şehre, bir iki saat mesafede bir sürü yer var tatil yapılacak. Zaten bilgisayarında yanında olur senin, maillerle irtibatımızı sağlarız. Aslında bence bizim otellerden birinde kal sen, hem rahatta edersin.
Bir an acaba hangi renk bikinimi giymem gerektiğinide söyleyecek mi diye düşündüm, olurya sevmediği bir renk falan olur. O kadar programladı tatili şimdi eksik kalmasın bu ayrıntı dedim.
Sorsam mı acaba ?
O sırada arkasındaki cam raflara dizilmiş plaketlere, ödüllere bakıyordum. Hani en ağır darbeyi hangisiyle indirebilirim falan diye ölçüyordu muhtemelen bilinçaltım.
Bilinçaltımıda dinlemedim, üstü zaten yerle yeksan.
Sonuç itibari ile beş gün tatildeyim. Telefonum açık, bilgisayar kucağımda, şehre yakınım...

kadın halleri...

2011-05-20T22:04:00.004+03:00

Çalışıyoruz deli gibi, çalışmadığımız anlardada alışveriş yapıyoruz aynı tempoyla. Ne zaman buluşsak kızlarla kendimizi ansızın giysi kabinlerinde,ayakkabı vitrinlerinde buluyoruz. Oysaki oturup bir kahve içecek iki laf edip dertleşeceğiz diye başlıyor herşey. Ama hikayelerimiz pek huzurlu değil, eskisi gibi hiç değil. Ne kadar para harcadığımızla eşdeğer mutsuzluğumuz. Ellerimizde ne kadar alışveriş çantası varsa o kadar mutsuzuz. Ayakkabılarımızın çıkardığı topuk sesleri bu günlerde ağzımızdan çıkamayanların yerini dolduruyor.

kısaca son durum...

2011-05-18T20:33:00.004+03:00

Ev kadını olma isteğim stabil. Hala ev kadını olmak istiyorum , nedenini gerçekten bilmiyorum. Ama bu benim için şaşılası bir durum değil. Nedenini bilmediğim birçok şey yaptım bu yaşıma kadar. Mesela hafif rüzgarda salınan ağaç teperini seyrettim , italyanca öğrendim ve şimdi aklıma gelmeyen bir sürü şey daha. Umutsuz ev kadınlarından iyi birşeydir nedensiz ev kadınları.
Orhan Veli'yi dinlemek lazım birazda.
Ne demiş;
Düşünme,
Arzu et sade!
Bak, böcekler de öyle yapıyor.

kısa

2011-05-16T12:59:00.002+03:00

Ev kadını olmak istiyorum ben...Fena halde ciddiyim.

pazar sabahları gitmek...

2011-05-15T10:19:00.000+03:00

Nedense gitmek istediğimde , günlerden hep pazar olur.Herhangi bir yere gitmek. Öylece yola çıkmak, o bir türlü düzgün hazırlamayı beceremediğim el çantalarımdan birine üç parça giysi koyarak yolculuk yapmak. Sıkıldığımda dönmek, belki dört saat sonra, belki de bi hafta.
Bu sabah uyandığımda ekonomik durumumu gözden geçirirken yakaladım kendimi, nereye kadar gidebilirim diye hesap yapıyordum. Çok sonra hatırladım bir işim olduğunu, aslında gitmenin hiçte kolay olmadığını. Oysaki hazırdım ben gitmeye. Görünmez iplerle bağlı olduğum başka bir dünya daha var oysa. Aklıma eseni yapmama izin vermeyen, muhakkak plan, program isteyen. Herşeyi yoluna koyuncaya kadar da gitme isteğini yok eden bir dünya.
Oysaki istemek bedava, hayali de öyle. Bozkırlar boyunca ağaçları seyretmek, yol kenarlarındaki bağı bahçeyi talan etmek, suyu avuçlarında içmek, gölgede miskin miskin yön belirlemek,üç beş deli, iki şüpheliyle tanışmak. Yol sormak, akıl almak. Kendi olağanüstü an ve manzara tanımıma göre , telefona sarılıp en yakınlarıma durumu anlatmak (ilgilenmiyor olsalar bile). Sonra usulca geri dönmek. İnsan en çok yolculuklarda biriktiriyor kendini.

Özür...

2011-05-12T19:10:00.001+03:00

Hatırlar mısınız bilmem , erosla aramda geçen ufak bir kırgınlık olmuştu vakti zamanında, kendisinin işini ciddiye almayıp oyuna çevirdiği ok fırlatma hallerinden dertlenmiştim bayağı.
Eros kanatlısı ok'unu adam gibi atmadığı içinde bütün iş bana kalmıştı bu süreçte. Olayın üzerinden uzun zaman geçmiş olmasına rağmen hiç bozmamıştım moralimi. Biraz yorucu oldu tabi, yok adamı ara bul, nerede çalışır, ne yer, ne içer, sevgilisi var mıdır, peki ya evliyse , git erosu vur , derken bayağı emek harcadım tabi.
Sonuç mu kişisel emeklerime yazık oldu, yakın arkadaşlarımdan birinin en yakın diğer arkadaşı olduğunu öğrendim ,bir sabah kahvaltısında adamı karşımda görünce. Muhtemelen maymun insan arası bir orta türdüm o sabah. İki kelime edemedim, şebeklik yapıp yırtayım dedim , onun içinde konuşabilmek lazımdı. Olmayınca olmuyor işte.
Geveze adamlardan hoşlanmadığımı söylemişmiydim bilmem ama ilk kez o sabah zat-ı şahaneleri geveze bir adam olduğu için şükrettim. Zaten yarım saat sonra tüm hayatını biliyor, gelecekte hayatımda olursa başıma gelecekleride görebiliyordum.
Neden mi anlattım.
Herkes bildiği işi yapsın diye.
Eros okunu atmadıysa vardır bir bildiği.
Özürü borç bilirim :)

şimdilerde...

2011-05-10T23:49:00.004+03:00

Canım yanıyor diyor kadın telefonda,sarılıp avutamam onu,bir fincan sıcak çayı tutuşturamam eline. Üstelik ayrı şehirlerdeyiz,üstelik aşık, üstelik iflah olmaz kendince. Diyor ki, sen ne kadar sevdiysen onun binlerce katı benim sevgim . Ne kadar sevdiğini kanıtlama peşinde. Oysaki sevginin en büyük kanıtı sessizlik. Ama ne söylesem boş biliyorum. Bazen kızgınlıkla yüzüne gözüne dalıyorum, kendini böylesine üzüp yok ettiği için, bazen susup kendime dalıyorum... Kendime daldığım her an içimde yıllarca usulca duran o inciye dokunup şükrediyorum varlığı için. Hiçbir aşkın sona ermek zorumda olmadığını, bazen binlerce, milyonlarca sevsekte , sevilmemenin, sevginin sonu olmadığını söyleyemiyorum. Anlayamaz henüz. Belki bir gün, belki hiçbir zaman. Hepimiz gibi o da dünyanın en şanslı kadını olmak istiyor elbette,aşık olduğu adam tarafından aynı aşkla sevilmek. Hatta bencilce aşkına doyup , terk eden olabilmek.
İnsan sevdiğini öldürebilir mi ?
İnsan içindeki o sevgiyi öldürünce kendi hayatta kalabilir mi ?
Bilmiyorum.
Zira aklımın ucundan geçmedi silip süpürmek içimdeki sesleri,hüzünleri,sevinçleri.
Herşey olduğu gibi , olduğu kadar.
Şimdilerde canı yanan o kadına, o sızının her zaman orda duracağını , o sızıyı içinde değerli bir maden gibi , zamanla güzelleştirebileceğini söyleyemiyorum.
Çünkü o aşk'a soru soruyor , ne yazık ki aşkın sağır ve dilsiz olduğunu henüz bilmiyor.

perde...

2011-04-26T21:51:00.002+03:00

Kusuruydu salonumun , perdesizlik... Uyanınca güneşi, yağmuru, gece olunca yıldızları, uzak evlerin ışıklarını izlerdim saatlerce. Salona her giren perdenin yokluğuna takılır, renk belirler, üşenmez ölçüp biçerdi penceleri. Annem her gelişinde söylenir, evime hediye almaya karar veren perdeyle dayanırdı kapıma.
iki yıl direndim perdesiz yaşamaya. Üstelik sanıldığı gibide çevremde bir allahın kulu yok salonumu görecek. Yok ama olmalıydı muhakkak perdeleri bir evin...
Neden yazdığıma gelince tüm bunları. Bikaç saat önce artık perdeli olan o pencerenin bana ne güzellikler gösterdiğini düşündüm. Ansızın gelen arkadaşlarımı, önünde büyüyen çiçeklerin renklerini, hasta olduğumda koltuğumda uyuduğum zamanlar bana göz kırpan yıldızları,kardeşimin,sevgilimin,dostlarımın gülümseyen yüzlerini. Hüzünle uğurladıklarımın arkalarından daha uzun bakabilmenin verdiği mutluluğu düşündüm yeniden.
Bazı kusurlar düzeltilmemeli...

gece konuşmaları...

2011-04-06T21:14:00.004+03:00

Gecenin densiz saatleri vardır benim için. Olur olmadık korkular gelir aklıma, olur olmaz zayıflıklara düşerim apansız. Dün gece uzun sürmüş arkadaş toplantısından eve dönerken, muhtemelen yolunda ıssızlığından olsa gerek eski erkek arkadaşım geldi aklıma. Öyle durup duruken değil elbette, şimdi lastiğim patlasa (ki kendim bu işlemi yüzlerce kez yaptım) ormanın karanlığında yalnız başıma ne yaparım ben dedim. Erkek arkadaşını terk etmeseydin bak arardın onu gelir yardım ederdi sana dedi içimden bir ses. Sanki varlığı hayatımda baki iken bana lastik değiştirmişliği, beni karanlık yollarda karşılamışlığı var gibi.
Tüm bu anlamsız konuşmalar sürüp gitti içimde eve gelene dek.
Sanırım mutsuz ilişkilerin devam etme sebebini anladım azda olsa.
Gecenin densiz saatleri...

bir nisan

2011-04-01T22:13:00.003+03:00

Artık ölesiye korkutmayan bir sessizliğin içinde kendimle baş başa kalabilirim diyorum. Anlatacak çok şeyimiz olmalı birbirimize. Mazeretten uzak, samimi. Aklımın karışıklığı sona erdiğinden bu yana garip bir huzurun içinde kıpırdanıyorum . Kıpırdanışımın nedeni elbette huzuru talan etmek değil, huzuru kontrol etmek sadece.
Gerçekten bu kadar kolaymıydı diye sormadan edemiyor insan kendine.
Evet, gerçekten zor sanılan şeyler bazen bu kadar kolaylaşabiliyor galiba.
Denemeden bilemiyor insan.
Denemekten neden bu kadar korkuyor peki.
Bilmediğinden.
Oysaki, bilinmezlik insana bazen güven veren bir sesle fısıldıyor geleceği.
O sesin peşine düştüğünüzde de , oluveriyor herşey birden bire.
Yoksa nasıl açıklanabilirdi , yaşamın içindeki bunca delilik...

dün...

2011-03-30T22:53:00.004+03:00

İnsan neden ardına bakmaktan vazgeçemez bilmiyorum, ders almak için mi, özlemden mi, öfkeden mi, sevgiden mi ? Belki de hepsi birlikte. Neye, neden baktığımızla alakalı galiba. Ben son günlerde bir felaketten kurtulmuş olmanın sevinciyle bakıyorum arkama. Son anda çığ altında kalmaktan kurtulmuş biri gibi. Hala biraz korkuyla. Aslında korkunun çoktan beni terk etmiş olması gerekirdi. Belki biraz daha zamana ihtiyacım var. İşin özü ise, şimdilerde özgür ve güvenli olduğum. Ne kıymetliymiş. Herşey gibi yitirilince değil de , tekrar elde edilince anlıyor insan .
Artık rahatlıkla ve bağırarak söyleyebilirim.
BEN BİR HATA YAPTIM...
Yapmamam gereken, gördüğüm,hissettiğim , engelleyebileceğim bir hata.
İtiraf ettiğimde çok rahatladım dün. Kabullendiğimde özgür hissettim kendimi tekrar. Ve kendime bakabildiğimde utancımla, güvende olduğumu hisettim yeniden.
BEN BİR HATA YAPTIM...
Sonmuydu bilmiyorum ama kendime karşı ilk itirafımdı kesin.
Ve vazgeçtim direnmekten sonunda.
Bütün mesele karar vermekteymiş galiba... Ne komik hep zor olacağını sanırdım.

oyun...

2011-03-28T23:23:00.001+03:00

Uzun tutmak istediğimde, kısalan cümleler gibisin sen. Oysaki küçücük bir şehirdir sabahları uyandığım , gözlerimle takip edebilirken akıp giden hayatı , sen hep bulursun saklanacak köşeler...

23:08

2011-03-11T12:39:00.002+02:00

Döndüm dönmesine de yazacak iki kelime bulamaz haldeyim son günlerde. Elbetteki olup bitenler, olmadan bitenler çok. Ama anlatmaya sıra gelince o kadar kolay olmuyor. Hep öyle değil midir ? Yaşarken bir şekilde dayanırız olup bitenlere de anlatmaya sıra gelince düğümlenir sözcükler boğazımızda. İşte biraz öyle. Bir yerden başlamalı muhakak. Ama nerden, ne zaman bilmiyorum...

mazeretim var...

2011-02-24T10:44:00.004+02:00

Depresyonun eşiğinden döndüm nihayetinde. Ne zaman onu yanımda istesem, beliriveren kardeşim , yine yanıbaşıma düştü süpriz yapıp bir akşam vakti. Oysaki bütün gün sesini duymak isteyip , telefonlarına ulaşamayınca endişelenmiştim . Bir süre kardeşime ve yeğenime tekrar tekrar aşık olmakla meşkul olacağım.Bitmeyen aşklara harcansın istiyorum ömrüm....

bu da bir sevgililer günü yazısı değil...

2011-02-14T23:55:00.006+02:00

Tek bir güne sıkıştırılmış kocaman aşklarımızın vitrinlerdeki rengi olsada kırmızı, hepimiz biliriz ki karadır sevdalarımız.
Dillendirilmemiş cümlelerle birlikte en derinimizde yatar usulca.
Daha az zararla atlatılması gereken doğal felaketimiz olmuştur artık sevmek.
Bir öncekinde edinildiği sanılan onca bilgiyle, belki biraz daha ağır adımlarla, belki biraz daha küstahça yol alırız bir sonraki sevgiliye.
Kaç kişiyle birlikte gidilir diğerine, kaç kişiyle gelirler yüreğimize düşünmeden. Oysaki hep birlikte umut etmiş, hep birlikte incinmiş, hep birlikte içimize sığdıramadığımız kalplerimiz kanatlanmış, hep birlikte ağlamışızdır, başka suretlerle.
Aşkı yaşayamayanlar dert yanarken dibimizde, acımızla göz göze gelip, 'Olmayanın bir, olanın bin derdi var' demişizdir.
Sevdiğimiz dertler edinmiş, dertlerimizi ardımızda bıraktığımızı sanıp yenilerine yürürken kalabalıklaşmış, yorulmuşuz belliki.
Yinede yorgunluğumuzun bir anlamı olmalı...

haber...

2011-02-11T12:45:00.001+02:00

Sessizliğini koruyor zaman. Bizde aynı sessizlik içinde bekliyoruz olup bitecekleri bu aralar. Belki ansızın bir mutluluk, belki sarsıcı bir hüzün . Ardında gizlediği her neyse , oturup beklemek düşüyor bize.

Dua...

2011-02-07T18:34:00.006+02:00

Onca acı belkide bir tek an için birikmişti. Zamanı dolunca hüznün, kudretli sayılacak gülüşüyle, talan edecektir ömrümü. Kimbilebilir? Bu geceyi güne bağlayandan başka...

00.01

2011-02-06T23:52:00.002+02:00

Ben sana söyledim diye sağır sultan duymuş olacak yine. Sır tutmayı sevmiyor dünya. Yerle gök arasında gizlenmiyor bazı adlar. Yavaş yavaş çoğalıp, dağılıyorlar dört bir yana. Hayır, susup söylemesem. Yalan söylesem kendime , ben bile bilmesem olmayacak. Bazı şeyler illa söylenince anlamlı, bazı şeyler illa susunca. Şimdi sussam başka dert, dillendirsem bambaşka...

bahar desem, değil...

2011-02-06T10:36:00.005+02:00

Sen gelmiş olabilirsin bu sabah şehre, biraz sana benziyor sokaklar. Pazar dinginliği, ruhun tembelliği, bedenin yavaşlığı ondan olsa gerek. Evet, sen geldin bu şehre ve aniden daracık sokaklarında göz göze geleceğiz seninle. Atılıp, sarılmak, deli gibi bağırmak olmayacak bu sefer. Hafifçe gülümseyip birbirimize, bu sabahı bir yerden tanıyormusun diyeceksin apansız. Hatırlıyorum elbette. Böyle sabahlarda hep sen gelirsin bu şehre...

uykudan önce yazısı...

2011-02-05T22:05:00.003+02:00

Evet , uyumak için biraz erken. Biraz yorgunum galiba bu gece.
Kitabımdan bir iki sayfa okuyabilirsem kendimi şanslı sayacağım bu gece.
Okurkende Makis Ablianitis eşlik edecek müziğiyle bana.
Muhtemelen kitabın üzerinde uyuyup, sabah kendime kızacağım bin kere dikkat kesilip , yinede aynı hatayı işlediğim için.
Ve uyandığımda suratımın ortasında kocaman bir çizgi olacak, yüzümü ikiye ayıran. Salaksın sen diyeceğim aynada kendime, bak yine kitap suratının ortasına yerleşmiş. Ve gülümseyerek kendime günaydın demem gerekirken, salak dediğim için bütün günümü rezil edeceğim.
Pazar günleri rezil edilmemeli bence...
Hak ettiği övgüyü hiç elde edememiş pazar günlerini çok sevmeli.
İyi geceler.

yalınayak...

2011-02-01T23:23:00.003+02:00

Havanın soğuğuna inat kapıda dikilip gözyüzünü seyrederken farkettim olan biteni.
Her anın yalnızlığına inat, göz kırpıyor yıldızlar çok uzaklardan bana.
Sonsuz evrenin bir köşesine sıkışmış, apansız dert ettiğim derdimin zerreliğinden utanmadım dersem yalan olur.
Oysa durduğum yerden nasılda kocaman, nasılda ağır görünüyor bana.
Hani diyorum yer değiştirsem.
Yalın ayak adımladığım bahçenin başka bir köşesine geçsem.
Değişir mi birşeyler.
Deniyorum.
Yıldızlar daha yakın ve parlak, evse artık biraz uzak bana.
Hepsi bu kadar aslında.

şeftali ağacı...

2011-01-31T18:45:00.003+02:00

Sevgimle iyileştiremeyeceğim yaralar var bu dünyada. Ne yaparsam yapayım, ne kadar seversem seveyim olmuyor.
Ah biz kadınlar bazen kendimizden bile vazgeçiyoruz . Ama olmuyor. Olmadığını, olduramadığımı kabul etmek daha zor geliyor nedense bana.
Nedendir bilmem, kadın olmaktan mı, doğurganlığın verdiği o küçük tanrıcılıktan mı bilemiyorum.
Hani elimden gelenin fazlasını yaptığımda, hele birde yaptığıma uzaktan baktığımda , yüzüm kızarmıyor değil.
Olmuyor işte bazen. İlla bir nedeni olmalı diye de tutturuyorum keçi inadımla. Şu yüzden olmadı, bu yüzden olmadı diye.
Salonun eşyalarını değiştirince , bir an yeni bir ev sanırsınız ya, alışana dek. Öyle sanıp değiştiriyorum, bendekini, bazen ondakini. Ama yine olmuyor. Bir yolu bulunmalı yan yana durmanın.
Oysaki yok.
Kabullenmek , hele de henüz tükenmemişse zihninizdeki planlar çok zor oluyor. Hani kurtarılacak bir kaç an daha yaratmak için, bir milyon plan yapabilirsiniz içinizde, dışınızda.
Bütün imkanları seferber edilebilir dünyanın.
Yorucu.
Oysaki bazı yorgunluklar beraberinde kocaman anlamlar taşır. Ve bütün yorgunluğunuza değer son manzara.
Benim son manzaram mı ?
Komşumun bahçesinde duran cılız, bitkin ve hüzünlü şeftali ağacı. Mevsimini bekliyor. Mutfak penceremden onu gördüğüm her an, az kaldı bahara diyorum.
Dayan. Eninde sonunda senide kucaklayacak sıcak.Ve kocaman pembe dallarınla salınacaksın karşımda.
Hadi biraz daha dayan....

şimdi...

2011-01-30T19:16:00.002+02:00

Öyle sandığım kadar kolay değilmiş , işaret parmağımı kalbime, kafama bastırmam , anladım. İnsan evladının içindeki sesle bütünleşmeden yaşadığı onca yılı yok saymak pek kolay olmuyormuş. Yinede kısık sesle dillendirdiğim üç beş cümlenin kendimi iyi hissettirdiğini inkar edemem. Henüz kısık sesle. Belki oda zamanla gürleşip dengeyi kuracak benimle. Kendimi terbiye etme çabam 24 saatini çoktan doldurdu. Elimi telefondan, zihnimi anılardan uzak tutabildiğim sürece sorun yok. Ruhum ne yapar ne eder bilmiyorum henüz. Ama güzel olsun istiyorum herşey artık. Yavaş yavaş güzelleşsin zaman.

çünkü herşey farkına varmakla başlar...

2011-01-27T16:34:00.001+02:00

Hadi şimdi kanatlan, izin ver kendine... İçinde çırpındığın sorunların üzerinden uçup git. Kendi ellerinle inşa ettiğin tüm o dertlerden kurtul bir an önce. Ama en önemlisi kabullen sorumlunun sen olduğunu. Sağına , soluna bakınıp doğrultuğun işaret parmağını, kalbine , kafana bastır. Ve sıkıca sarıl yüzüne vuran rüzgara. Sakın korkma , belki herşey daha güzel olur... Şimdi iyileştirme zamanı yaraları.

şaşkın..

2011-01-21T10:41:00.000+02:00

Meşakatli bir estetik oprerasyonundan sonra kendi yüzünü görmekten korkan hastalara benziyorum bu günlerde. Acaba eski halim daha mı iyiydi diye düşünmeden edemiyorum. Ve mümkünse kendimle yüzleşmek istemiyorum aynalarda. Elbette ki yüzümün coğrafyasında değişen birşey yok , velakin göz bebeklerimde yıllardır uyuyan bir volkanın kıpırtıları hakim. Kızgınlığım kendime döndüğünde, kendimden kaçmanın yolunu bulamadım gitti. Ahşap bir masanın ayaklarını kemiren tahta kurularının bedenime girmiş olması büyük olasılık bu günlerde. İçimde dolanıp duran korkularımı kemiriyor olması gerekirdi, oysaki ayrımdan bi haber, cesaretimden başladılar bu sefer. Ve cesaretten yoksun , korkak bir kadın olunca, kendine başka birine bakar gibi bakıyor insan. Bende anlamlandıramadıkları herşey bu kadar aslında bu günlerde. Yabancı birine bakıyor olmanın şaşkınlığı.

ayrıntılar...

2011-01-21T00:50:00.001+02:00

Varsayalım bu gece dolunayı seyrederken ayrı şehirlerde ayrı zaman dilimlerinde düşündük birbirimizi. Ve en sevdiğimiz anların içinde gülümsedik usulca. Hayatlarımızda onca olup biteni değiştirmeye yetmiyor küçücük anlarda birbirimizin yüreklerinden geçiyor olmak. Dudaklarımızın kıyısına yerleşen o hafif çizgi,çabucak yok oluyor gerçeğe dönünce. Ne kocaman dolunay, ne aydılık gece, nede önümde salınıp duran bu yelkenli artık getiremiyor geçmişi. Ardımda bıraktığım şehirler kadar yalnız, o şehirler kadar uzak bana. Yinede her dolunaylı gecede , yıldızların saklandığı , dolunayın aydınlattığı o köprüden sana varıyor olmak mutlu ediyor beni. İflah olmaz bir aşktan çok , iflah olmaz bir hüznün harfleri koşuşturuyor kağıtlarda. Cümleler yetmiyor ki anlatmaya. Ne söylesem , ne yazsam yanlış artık. Her okuyan istediği yere çekiştirip duruyor , acımadan. Oysa öyle narin ki seni seviyor olmak. İnsan söylemeye çekiniyor.
Oysa Bülent Ortaçgil çekinmeden söylüyor.
Yaşadık
Öğrendik
Her şey başka şekilde
Taşırım hala ayrıntıları
İçimde ....

sevgili eros...

2011-01-14T23:53:00.004+02:00

Bunca yıldır attığın oklara bakıyorum da, içim sızlıyor. Umarım seninde vicdanın rahattır. Artık yaptığın işi ciddiye alıp, eğlenmeye bir son ver istersen. Öyle kelebek gibi kanat çırpıp, oraya buraya ok fırlatmakla olmuyor bu iş. Şimdi iki gün önce attığın okla kalakaldım, neden mi ? Hem oku fırlatıp, hemde arkadaşımı bayılttığın için. O curcunada biz nasıl aşık olabilirdik ki... Hemen düzelt bu durumu, hemde hemen :)

bütün sokaklar denize çıkar bu şehirde...

2011-01-10T23:24:00.001+02:00

Ve bazen bu şehre benzesin istiyorum hayat , her hüznüm denize açılsa mesela...

ne varsa...

2011-01-07T12:45:00.004+02:00

Ruha iyi gelen ne varsa hepsini yapmam gerekiyor acilen, anlaşıldığı gibi bu yazı bir depresyon habercisidir. Yakalanmış olduğum alışveriş yapma krizinden şu saat itiberiyle kurtulmuş bulunuyorum. Önce organiğimin bebeği için bir şeyler alayım diye başlamıştım ama kendimi ayakkabı alırken yakaladım. Ve daha saçma sapan bir sürü şey daha tabi. Allahım ben yine duygularımı doyurmaya mı çalışıyorum ne ? Yemek kısmına gelince muhtemelen içime bir fil kaçtı. Gecenin ikisinde uyanıp kısır yaptım kendime. Tabiki berbat oldu. Önemli mi ? değil, yinede yedim. Kalp krizi geçirip öleceğim yatakta muhtemelen. Ağlama krizlerine henüz ulaşmamışken , bir an önce birşeyler yapmak lazım.
P.S Cehennemin dibine gideceğini söyleyen erkek arkadaşıma , yolun açık olsun dedim .

gece yazgısı...

2011-01-05T12:50:00.000+02:00

Nedensiz değişir bazen hayat. Alışkanlıklar, anılar, hüzünler. Bazen yürüdüğümüz yollar, yaşadığımız binalar,şehirler, giydiğimiz elbiseler, arkadaşlar, yıllardır bıkmadan kullandığımız parfümler. Aslından süretine yolculuk gibi görünsede tüm değişenler, bizi her zaman yeni bir gerçeğe, olmamız gerekene götürür çoğu zaman. Yorucu bir seyahat. İnsan planlayarak bulamaz kendini. Öyle bilindik bir yere gizlenmemiştir gerçek. Hatta çoğu zaman bizden, başka bir biz daha çıkacağına inanmak deliliktir. Yeni bir yaşam korkutucudur çoğu zaman , eskisinden beter olmasıda olasıdır çünkü . Kökler korkutur. Sabitlendiğimiz topraklardan sökülünce , ışıksız,susuz, nefessiz kalacağımıza inanmışızdır çünkü. Alışkanlıklardan kopamadığımız için kaçırdığımız hayatların haddi hesabı yoktur , yada korkularımızın ağına takılıp durduğumuz için.
Birşey değişince herşey değişir oysa.Otobüsten bir durak önce inmek , en sevdiğimiz grubun konser afişine , pek hoşlanmadığımız kasvetli havalarda yürüyüş yapmak ,şanslıysak bir kaç gökkuşağına denk getirebilir bizi mesela.
Kelimeler yer değiştirince nasıl değişirse tüm hikaye, onun gibi biraz.
Hem oturup şikayet edersek, beğenmezsek olup biteni.
Demezler mi .
Denedin mi ?

yürümek lazım...

2011-01-04T17:52:00.003+02:00

Yürürken daha katlanılır geliyor insana uzaklıklar nedense, hani çıksam yola düşündüğüm kadar uzamayacak mesafeler. Üstüne basmamak için karıncalara , bulutların şekline şemaline , ağaçların salınan tepelerine bakarken farkına bile varmayacağım yolun bittiğinin. Hem yol denen şeyde ben istersem bitecek. İstemezsem sonsuza dek sürecek. O yüzden güzel şeydir yürümek.Forrest Gump inadıyla yürümek istiyorum bu günlerde. İyi geleceğini de biliyorum. Bülent Ortaçgil de olsaydı yanımda tadına doyum olmazdı ama olsun. Şimdilik sesiyle yetinelim.

şans müziği...

2010-12-30T20:46:00.000+02:00

Ah nasıl kızıp, bağırmak istiyorum sana bütün olup bitenler yüzünden. Herşeyin nedeni,suçlusu,günahkarı, belalısı sen ol istiyorum. Çünkü yorgun düştüm kendime öfkelenmekten. Ağlayıncada geçmiyor üstelik. Aksine daha fazla göz yaşı, daha fazla hüzün istiyor ruhum benden. Kurbana doymayan korkak tanrılardan biri o artık. Korkularıyla korkutanlardan üstelik. Biliyorum ne söylesem kabul edersin sen şimdi. Üstelik beni sakinleştirmek için falan da değil. Öyle sanırsın çünkü. Bana hep inanırsın sen. Sana hep inanırım ben. Ve böyle sürüp gider asırlardır ikili yalnızlığımız.

mevsimler değişir(mi)

2010-12-27T18:33:00.004+02:00

Yine yaz olsun sevdasına tutuldum, biraz erken girdim ben bu krize bu sene. Utanmasam yılbaşı gelmeden yaz gelsin diyeceğim , Ki demiş bulundum. Küresel depresyonum mevsim değişikliğine acil ihtiyaç duymakta. Ruhet-i haliyem budur efendim.

18:48...

2010-12-26T18:16:00.002+02:00

En çaresiz anında hep en sevdiği düşer ya insanın aklına. Düştüğün yer biraz dağınık bilirim. Toparlamak elbet bana düşecek yine. Sen burda ol ama. Bir köşesinde bekle ruhumun. Herşey göründüğü gibi işte,gereksiz onca şeyle dolmuş içim. Aradığım şeyi kaybetmem çok doğal. Birazını atmam gerekirdi elbette. Gitmesi gerekenler hep kalıyor, kalması gerekenlerde gidiyor nedense. Belki de biz yanılıyoruzdur. Bilmiyorum.Milyarlarca insanın bir bakıpta geçtiği yaşlı hanın odalarında nice bavullar, mektuplar, sıcak tutacağı sanılan paltolar unutuldu. Lafı olmaz bu içimdeki kalabalığın. Yinede ağır, yinede zor geliyor. Geçecek herşey , daha öncede olduğu gibi. Yeter ki sen şuracıkta dur. Konuşmasanda olur.

pazar...

2010-12-26T13:15:00.001+02:00

Dingin pazar... İnsanı kendi içine götürüyor her zaman. Tembel , uyuşmuş , sakin bir ruhla pencereden saatlerce dışarıya bakabilirim böyle günlerde. İklimler değişir, mevsimler değişir . Hep aynı başlangıç , aynı son. Şikayet değil bu. Kendime ayırdığım bu tek günde sohbet edecek en yakınım ,yine kendim olduğumdan çok şey öğrenir, çokça şeyden vazgeçerim. İçimdeki karanlıklara girmekten, eski sandıkların gıcırdayan kapaklarını açmaktan hiç korkmam. Elime canımı yakan eşyalar kadar, gülümsetenlerde geçer elbette. Eski bir sinema bileti mesela, arkasında birkaç isim, şükür hala hayattalar. Ve tanıdık bir koku, eski bir pazar sabahına ait. Sahildeki kahvede saksısında salınan ,ellerimizi üzerinde gezdirdiğimiz fesleğen mesela. Pazar günleri eskicidir benim için. Kalabalığın birazını elden çıkarıp, yeniyle yer değiştirdiğim.

bir an...

2010-12-20T19:52:00.003+02:00

Keşke süzülebilseydim bu kentin üstünde,kanatlarımın altına alabilseydim tüm acılarını. Sıcaklığın yok edemeyeceği acı, biraz sevginin onaramayacağı yara yoktur diye düşünüyorum.
Belki de bu yüzden çığlık çığlığa dolanıyor martılar üzerimizde...

nedensiz..

2010-12-18T13:13:00.005+02:00

Terk edilmiş kenttir kalplerimiz,bütün cömertliği talan edilmiş...

zaman dilenmek...

2010-12-16T12:37:00.001+02:00

Biraz daha vaktimiz olsaydı keşke , birer kahvelik daha mesela. Anlatacak çok şey birikmiş belli ki. Çünkü birimiz adliye koridorlarında, diğerimiz sokaklarda koşturup duruyoruz. Vakitsizlikten yana dert yanıyoruz. Telefonlarda kısa cümleler kurup, şuradan çıkınca, buraya gitmeden önce, oradan geçerken şu kadar zamanım var, bilmem kiminle buluşmadan önce yada sonra gibi cümlelerle, birbirimize ve aslında kendimize zaman yaratmaya çalışıyoruz. Günümüz kadınının bitmez tükenmez maratonunda , bütün engeller hep zamana takılıyor nedense. Geleni gideni bol hanlara dönmüş hayatlarımızın içinde , hizmet ehli ruhlarımızla itaatkar köleleriyiz zamanın. Bir fincan kahve içmek için durakladığımız cafelerin masalarında telefonlarımız , arasından not kağıtlarının fışkırdığı ajandalarımızla dostluğumuza, arkadaşlığımıza , yalnızlığımıza, yabancılığımıza, zaman ayırıyoruz. Sadece on dakika. Ve dertlerimizi dinlesin istemiyoruz karşımızda ki, dertlerle dolu yaşamlarımızın biraz gülmeye, biraz umursamamaya , biraz boş vermeye ihtiyacı var çünkü. Hayatın bize sunduğu mutsuzlukların üzerinden, sanki bize hiç dokunmadan geçmişler gibi bahsediyoruz .
Öyle ya söylemedim ben sana değil mi, ayrıldık biz. Bitti işte , iyiyim şimdi. Meral de babasını kaybetmiş, haberim yok muydu sahi. Başı sağ olsunmuş . Olsun tabi. Soluksuz iyi dileklerle doldurulan ,kısacık anların arkasına gizlenmiş, zamanın bizi yakalamamasını umuyoruz .Mümkün değil. Göz kıyılarımıza yerleşmiş çizgilerin içinden umut kadar umutsuzlukta sızıyor artık. Koşuyoruz. Sevdiklerimiz, sevemediklerimiz, kırgınlıklarımız, yalnızlıklarımızla birlikte. Birbirimize çarpmasak zamanın içinde , ölü bile denilebilir bizlere. Bu günlerde böyle düşünüyorum nedense.

özlem...

2010-12-12T09:30:00.002+02:00

Eskiden daha kolaydı herşey, taze fasulyeyi annem yapardı en basiti. Hazıra konan şanslılarıydık zamanın. Kilosunu tartmadan bilemediğim fasulyeleri(annem eliyle kaldırıp anlar her daim )temizlerken böyle düşündüm nedense. Biraz anne şefkati istiyorum galiba ben bu günlerde. Sesi yetmiyor bana. Kokusunuda istiyorum. Kocaman bir kadınken başımı çenesinin atına sokup inip kalkan göhsünde atan kalbin , beni sonsuza dek sevme garantisini tekrar hatırlamak istiyorum. Prematüre bir bebektim nitekim, hep aç kaldım anneme...

karmaşa...

2010-12-05T23:10:00.003+02:00

Ne kadar kaçarsanız kaçın , bazı durumlarda muhakak ki uğranılması gerekir o istasyona. Tam da ordayım. Daha öncede bulunmuştum. Her seferinde aynı görevliler karşılasa beni bir aşinalık olurdu elbet, iki muhabbet etmişliğimiz, bir fincan kahvenin hatırı vesaire. Değişir yüzler. O nedenle deneyimler pek işe yaramaz. Baştan başlamak gerekir her defasında...

bu sabah...

2010-11-17T09:21:00.004+02:00

Herşeyin geçeceğini bilirim , öyle yada böyle.Gözlerim şişer, midem bulanır, ellerim titrer çoğu zaman. Ama geçer. Sorular sorup, cevapsız kalırım yine. Belki çok sonraları verilir cevaplar elime. Ama geçer. Kendime kızarım genelde, sonra diğerlerine. Öfkemi gizleyip koca bir çıbanla uyurum yatağımda . Ama buda geçer. Dostlarım söylenir, talimatlar uçuşur havada, ben hep ne yapacağımı bilemez olurum. Kendimi ararken , bakarım kaybolmuşum . Ama geçer.
Bir tek şey unutulmaz. Boynuma asılmış kelimeler. Ben elbette yürürüm yine, elbette sever, kızar, güler, ağlarım. Ama kelimeler hep ordadırlar. Onlardan zamanla bile kurtulamam.

sen...

2010-11-06T16:44:00.006+02:00

Yürürken ayaklarımın dibine düşen sararmış o yaprağın renklerini ,elimle düzeltmeye çalışırken ne hissettiğimi de anlayamazsın...

pazartesi...

2010-11-01T10:40:00.005+02:00

Kuzenim depresyona girdi, her günün yirmi saatini uyuyarak geçiriyor. Geriye kalan dört saat boyuncada benimle telefonda oluyor. Bu sabah onu uyandırma görevini üstlendim, yeniden hayata alışması gerekecek (sevgilisiz yeni hayatına). En azından şimdilik uyandırma servisinin telefonlarını cevaplıyor bu iyiye işaret . Pazartesi diyetlerinin bilmem kaçıncısına başlamış bulunmaktayım. Litrelerce su içip , kibrit kutusunu(peynir) yiyerek nasıl hayatta kalınır öğrenmeye çalışıyorum. Önümüzdeki bayram tatilini düşünüp kendimi motive etmeye çalışıyorum. Bay leo gelecek(bu iyi birşeymi henüz karar verebilmiş değilim ), muhtemelen bayram tatili boyunca köprüde karşılaşan keçiler gibi birbirimize şaşkın şaşkın bakınacağız. Sonrasında ben İzmire kaçıp depresyondaki kuzenimle birlikte uyuyacağım. Genelde ayrılık sonrasındaki saç rengi değişikliklerim nedense leo da hemen yer edindi kendine. Cuma günü kızıl saçlı bir kadın olma yolunda ilk adımımı atıyor olacağım. Sonrasında da kendime bir köpek alıp , kendime pişiremediğim tüm leziz yemekleri ona yapacağım. Pazartesi böyle birşey işte, insanı insanlıktan çıkarıyor genelde...

limon ağacı...

2010-10-29T20:45:00.003+03:00

Dışarıda rüzgar esiyor,limon ağacının cama çarpan dalları bozuyor sesizliğini odanın. Her anını kazımak istercesine hafızama, izliyorum yaprakların ahenkli kıpırtılarını. Herşey olması gerektiği gibi diyorum içimden. Direnmiyor hiçbirşey. Ne rüzgarın derdi ağacı devirmek, nede ağacın derdi penceremden içeri girmek.

beni hatırladığında....

2010-10-28T14:11:00.003+03:00

Yağmur yağıyor olacak tıpkı seni hatırladığım günlerdeki gibi. Ve ah diyeceğiz birlikte , yine mi geç kaldık sığınmak için saçak altlarına...

insanlık halleri...

2010-10-27T19:19:00.001+03:00

İş çıkışı birkaç arkadaşa uğranır ayaküstü, günün dertleri,kısa gülüşler , birkaç gün sonraya sözleşmeler , buluşup birşeyler içmek için . Kıstırıp yalnızlığını koltuk altına markete uğrarsın eve gitmeden önce , tek kişilik tüm alışverişler. Ekmek yalnızlığın kadar, keza peynir, zeytin de öyle. Kış geldi geceler uzun. Belki flim izlerim yalnızlığımın koluna yaslanıp. Raflardaki aşk flimlerinden uzak durmak gerekir elbette. En iyisi belgeseller, hayvanlar aleminde supermarkete giden biride yoktur , tezgahtarlarda yoktur. Elli gram zeytin dediğinde acıyarak bakmazlar yüzüne. Eve sürünerek girersin , biraz öfkeyle. Nihayet bir gün daha son bulmuş kaçmayı başarmışsındır cehenneminden. Ve en önemlisi hayattasındır. Kapının ardında seni tanıdık bir sessizlik bekler, tanıdık eşyalar. Yinede eski dosttun sessizliğini sevmezsin çoğu zaman, hafif bir müzikle kalabalıklaşır odalar. Mutfakta önce alışverişi yerleştirme telaşı, yemek yapmaya zaten olmaz niyet. Birkaç bisküvi , belki biraz süt kafi. Makyaj temizleme telaşı sonrasında. Ev her daim temiz ve düzenli nasılsa. Yalnızlık beraberinde denge getirir hayatına. Yinede biraz dağılsın istersin hayatın , rüzgarda uçuşurken toplamaya çalıştığın saçların gibi. Bilirsin çünkü, rüzgar kimseyi kel bırakmamıştır şimdiye kadar...

hayalet sevgili...

2010-10-27T10:16:00.001+03:00

Aldatılmanın elbette hafifletici bir tarafı bulunamaz, yinede yatak odamda sevgilimi başka bir kadınla (adam olsa sanki daha da hafifletici olacak durum )yakalamaktansa daha az travmatik bir durumu tercih ederim. Seyahatte olan arkadaşımın başına gelen tam olarak böyle birşey. Toplantısı erken bittiği için şehre döndüğünde evinde başka bir kadınla kala kalmış dün gece. Üstelik o sırada sevgilisi markette alışverişteymiş. Diğer kadınsa mutfakta salata yapmakla meşkulmüş. Şöyle anlatıyor;
Bavulumu salonun ortasında bırakıp koltuğa oturdum, kadın hemen evden çıktı ve biliyormusun en sevdiğim kazağımı giyiyordu.Aldatılmıştım galiba, daha önce kaç kez başıma gelmiştirde anlamamışımdır diye düşündüm. Biliyorsun ya ben çok seyahat ediyorum, ilişkime yeterince ilgi gösteremedim mi acaba, belki de artık yaşlı ve çirkin buluyordur beni. Hak etmiş olmalıyım bunu. Yoksa neden böylesi çirkin olsun ki aldatılmak. Yani benim kazağımı giymesine, benim yatağımda sevişmelerine, benim mutfağımda dolanmasına izin veriyor. Evet ben hak ettim bunu. Sonra koltuktan kalkıp banyoda ağladım uzun uzun ve seni aradım işte.
Eve gittiğimde hala koltukta öylece oturuyordu. Adam eve gelmemiş zaten. Muhtemelen kazağın peşine düşmüştür. Eşyaları toplamama yardım et dedi. Adama ait ne varsa toparladık, bu esnada ne ağladı nede konuştu. Battal boy çöp torbalarına doldurduk ne varsa, salata tabağını bile koydu poşetlere. Aynı hızlada kapının önüne koydu eşyaları. Bu arada ben ne kadar ortak arkadaşımız varsa arayıp çağırdım eve. Sessizliği korkuttu beni ne yalan söyleyeyim. Her gelene ben hak ettim bunu diyip durdu. Konuyu ise hep ben anlatmak zorunda kaldım. En şaşırtıcı kısmı ise bir şekilde hepimizin o adam da bu potansiyeli görmesiydi. Görmemize rağmen de susmuş olmak bizi suçlu kılıyordu. Ve suçluluğumuzun sessizliği , aldatılma sonrasında gevezeliğe bırakıyordu yerini.

aşk var mı ?

2010-10-23T20:16:00.006+03:00

Tüm gün boyunca temizlik yaptım evde. Uzun zamandır böylesine inceden temizlememiştim ortalığı.Eşyaların yeri değişirse anılarında değişir belki diye. Aynaları ordan oraya taşırken yüz yüze gelmemeye özen gösterdim.Olurda rastlarsam kendime, verecek cevabım yok diye. Nihayetinde düzenlemeleri bitirip koltuğa yığıldığımda günün ilk sigarasını içerken bülent ortaçgil sesleniyordu bana.
Kaf dağının ardına kaçsa bile aşk var
Yatak çarşaflarına sıkışsa bile aşk var
Yalnız bir titreşim olsa yada bir kıpırtı kalsa
Yine aşk var...

kendine özlem...

2010-10-21T10:01:00.002+03:00

Dayanılmaz geliyorum artık kendime , içimde tanımadığım bir kadın sürekli konuşup duruyor bir aydır. Sevmediğim şeyleri yapıp, sevmediğim cümleler kuruyor hayatın orta yerinde. Nedenini sormaya korkuyorum . Ben bu değilim oysaki, o kadını tanımıyorum. Dokusu benden olmayan bir uzuv gibi , sonradan eklenmiş bedenime. Yabancıyız birbirimize. Boyun eğişimin sebebi misafirperverliğimden midir bilmiyorum. Olası felaketlerini yeni yeni yaşamaya başladım bu tanışıklığın. Evde oturup telefon bekleyen o kadın sinirlerimi bozuyor. Bıkkın ve umutsuz . Makyaj malzemelerini her an çöp kutusuna atacakmış gibi duruyor. Topuklu ayakkabılarla arası hiç iyi değil mesela, alışverişten benim kadar hoşlanmıyor üstelik. Kıyafetleriyle vedalaşmaya dünden razı , dışarı çıkmamak için ayak diretiyor akşamları. Sinemaya gitmeyi, arkadaşlarıyla buluşmayı hele hele hafta sonu biryerlere kaçmayı artık günah sayıyor. Şeytan çıkarma ayınine ihtiyacım var acilen. Yoksa ben ben olmaktan çıkacağım gibi geliyor. Kurtulmak istiyorum o umutsuz deliden.

olanla bitenler...

2010-10-18T18:08:00.003+03:00

Son günlerdeki durumumu anlatan tek kare bu sanıyorum. Keyifsiz ve mutsuz bi suratla evin belirlenen köşelerinde sigara içip (bir kere daha erkek arkadaşımın bloğumdan habersiz olmasına seviniyorum ) ne olacak benim halim diyerek dolaşıyorum.İki gündür gram uyku uyuyamadığımdan olsa gerek sabahları da işe en erken giden ben oluyorum. Ruh halimin getirilerinden haberdar olan ofis arkadaşlarım benden uzak durmayı yine başarıyorlar, böylece gömüldüğüm masa da hüzünlenmeye ve sinirlenmeye vaktim oluyor. Leo ne zaman dokunur bam telime diye düşünürken, yakın akrabam olan Mahatma Gandi yi yanıltmayarak düşüncelerimle kaderimin ortasına çöktüm en nihayetinde. Anladım ki (geç kavrıyorum belliki) bu erkekler narsist . Hayatımın ilk genellemesinede sahibim artık. Kendini sevmeninde bir sınırı olmalı diye düşünmeden edemiyorum ona baktıkça. Sık aralıklarla tövbeye gelip, cennetin kapılarını zorladığımı hissediyorum. Yani olmadı bu alemde edinemedik bir tutam nefes bari cennete olsun bir yerimiz değil mi ? Yıllardır evimde duran vazonun aslında Tang hanedanından kalma porselen vazo olduğunu ve kapı çarpmasın diye kapının önüne yerleştirdiğimi gördüm rüyamda. Bir sürü çinli(her zaman kalabalıklar) ve ben aynı rüyanın içinde dolanıp durduk sabaha kadar. Ve bilin bakalım vazoyu yu inceleyen ekspertiz kimdi. Bilinçaltımın benimle bu tür oyunlar oynamasından hiç hoşlanmıyorum . Onca işin gücün içinde sürekli sevilmek, aranmak isteyen, ilgiye doymayan leo nun muhtemelen kafasında yarattığı kadın(yani ben )ofiste oturup parfüm sıkınmaktan başka bir iş yapmıyor. Kendisi ise NASA da çalışıyor. O istediğinde sevilmeli . Ama siz istediğinizde muhtemelen erkek bir maymunu acilen jupitere göndermesi gerekiyor. Sanırım ona yakında insanlarında artık jupitere gönderilebileceği gerçeğini söylemem gerekecek.

Araf...

2010-10-06T13:00:00.002+03:00

Evden geç çıkmaya karar veren leonun telefondaki uykulu sesinde hissettiğim huzurun , fondaki müzikle ilgisi olduğunu bilmek içimi acıttı nedense.
Sıradan bir sabah yatağından doğrulup hayatın kalabalığına karışacaktı en nihayetinde.
Oysa ben sıradan bir sabahta , alışmaya çalıştığım bir adamın sesinin ardına gizlenen o notalarda ,çok tanıdık bir adamın yabancısı olarak kalacaktım artık.
Ve vatansızlıktan hep susacaktım...

kime sorsan evinde bir oda eksik...

2010-10-01T18:18:00.000+03:00

Yollardaydım yine. Önce ayvalık , sonra bursa. Yeni fark ettim yol endişesi yaşıyorum bende artık. Babaannemden miras bana muhtemelen. Salı günleri asla yolculuğa çıkmazdı, nedenini hiç söylemedi adam akıllı, ya geçiştirirdi yada duymamazlıktan gelirdi beni.
Belkide salı günü uğurladığı biri hiç geri dönmemişti.
Bilmiyorum...

dolunay...

2010-09-22T23:23:00.003+03:00

Az düşmedim dolunayı seyredeyim derken gecenin orta yerinde ben, çocukluktan bu yana eski yeni izlerle doludur dizlerim. Kocaman kadınken bile alamam kendimi onu izlemekten yolda yüyürken, çarptığım direklerden az özür dilemedim bu yüzden . Maratonumun orta yerinde çıkar her daim karşıma. Baş başa verip derleştiğimiz olmadı hiç aydınlığıyla. Hep bir yerlere yetişmem gerekir o gökyüzünde süzülürken. Oysa iki çift laf edebilmek, uzun sessizliği paylaşabilmek isterim hep onunla. Ne zaman tepeme dikilse ya binalara sıkışır, ya unuturum yorgunluktan yorganların altında. Bu gece öyle olsun istemiyorum . Çünkü artık kalabalıklarımda kaybolup gitsin istemiyorum sevdiğim şeyler ...

bir ağaç, bin dilek...

2010-09-21T19:34:00.004+03:00

Etrafımdaki tüm kadınların çaput astığı ağaca döndüm en nihayetinde. Dallarım budaklarım , üstlerinden yırtıp bedenime doladıkları parçalarla dolu. Bilmediğim birşeyi başarmış olmanın yüküde üzerimde. Salak salak gülümseyip, susmayı tercih etmemde bu bilmemişlikten elbette. Nihayetinde vakti zamanında aşktan nasibini almış bir kadının yeniden dirilişiyim gözlerinin önünde. Çoğunun umuduyum bu günlerde. Onlarında başarabileceklerine olan inancın ta kendisiyim. Şaşırmıyorum , insan böyle zamanlarda inanmak istiyor gerçekten. Yoksa yolun sonunda da boktan bir durumla karşılaşacak olduklarını bilmek hayata bağlamazdı kimseyi. O nedenle bütün hikayeler güzel gelir insana. Oysaki ben şimdilerde kendiminde inandığı o hikayenin içindeyken biliyorum... Ve bildiklerim , bilinsin istemiyorum.

birden...

2010-09-17T13:45:00.004+03:00

Fransız mürebbiyeler gibi giyinip ofise geldim bu sabah,uzun zamandır bu kadar ciddi bulmamıştım kendimi. Topuklu ayakkabılarımın sesinden güç almaya çalıştığım aşikar. Günün sonunda sızlayan bacaklarımla baş başa kaldığımda minettar olacağım ayakkabılarıma . Diğer acılarımı düşünmekten beni alıkoydukları için. Çünkü düşündükçe zehirli bir sarmaşık gibi sarıyor ruhumu yeni olan ne varsa. El yordamıyla karanlıkta açabilmeliyim odanın kapısını. Yabancı odalar da hep uykusuz kalıyorum , kapı da her daim açık dursun istiyorum...

nihayet eylül...

2010-09-13T10:23:00.013+03:00

Eylülle birlikte yitip giden kalabalıkların ardından yazıyor olmak ne güzelmiş meğer. Anlatacak onca hikaye biriktirmiş olmama rağmen zaman aşımına uğratmak istiyorum hepsini. Güzel şeylere asılmak lazım artık.
Bu yazın en büyük mutluluğu elbetteki sevgili mecdanın (organik kız kardeşim) anne oluyor olmasıydı. Hala olduktan sonra üstüne birde teyze oluyor olmak , beni yaşlandırmalıydı ama nedense gençleştim ben. Bu durum alışveriş iştahımı öldürmüş olsa da çok şikayetçi değilim, vitrinine yapıştığım mağazalar , bebek eşyaları satan mağazalar artık. Dolabımda onlarca patik, tulum ve benzeri ürünler yüzünden yeni bir yer açmak zorunda kaldım. Sadece ben mi en nihayetinde annemde patik ve hırka örmeye başladı sevgili mec'in bebeği için . Hani diyorum hazır bu kadar alışmışken duruma birde çocuk mu yapsam ne ? Evet bunun için bir aday şart muhtemelen. İnsanı heves almaya görsün yoldan çıkıyor işte. Tanıştırayım efendim, kendisi bay leo olarak anılacak bundan sonra bu sayfalarda. Nedir ne değildir, ne hissediyorum henüz anlamış değilim. Düşünmek istemiyorum da tüm bunları nedense. Mecdanın deyimiyle içime kaçtım ben . Ne ayaklarım yerden kesildi nede sağlam basıyorum yere .İnsan geçmişiyle yürüyor güne, bu yüzden olsa gerek ,araftayım yine.
Tüm bunların dışında en nihayetinde hala olmanın tadınada vardım novanın gelmesiyle birlikte. Bir ay boyunca tüm keyfini sürdüm hala olmanın. Kardeşimin deyimiyle gezegenin ilk halası. Beş dakika kesintisiz ağlayınca ,korkup doktor arkadaşlarımı aramam sonrasında gezegenin ilk halası ünvanına layık görüldüm işte. Özgürse altıncı kez baba oluyormuş havasında nedense. Kadınlarda var bir anormallik muhtemelen. Şimdilerde her gün kardeşimi arayıp novanın anlamsız sesler çıkarmasını bekleyerek telefon faturamı kabartıyorum.
Ve güzel şeylere asılıp kendi boşluğumda sallanmaya devam ediyorum.

keşke...

2010-07-23T12:15:00.001+03:00

Revirdeki hemşirenin masasında duran kitaba takılıyor gözlerim. Yeni başladım diyor , bitecek gibide değil. Belli ki kalınlığı ürkütmüş onu. Bir çırpıda özetliyor konuyu. Sonunu çok merak ediyorum diyor. Sanırım o zaman bitirmek zorundasın diyorum. Ama biliyorum ki bitirmek zorunda değil. Bitirilmesi gereken o kitaplardan değil çünkü kendisi. Son sayfalarını karıştırdığında tüm cevapları bulabilir sorularına. Hikayenin bütünü çokta umrunda değil çünkü.
Tüm bunları düşünürken yaşadığım herşeyin sonunu bilemiyor olmaktan dolayı üzüldüm nedense. Keşke dedim son sayfalarını şöyle bir karıştırdığımda gerçekleri görebiliyor olsaydım. Keşke herşey yaşadığım gibi olsaydı, anlattıldığı gibi değil. Keşke herşey gördüklerimin, duyduklarımın, dokunduklarımın, hissettiklerimin yanılgısı olmasaydı.

ofis manzaraları

2010-07-15T16:02:00.007+03:00

Yahya'ya uğraması gereken firmanın adresini veriyorum. O kadar çok konuşuyorki dediklerimi dinlemediğine adım gibi eminim. Al şu evrakları bilmem nereye götür dediğimde, o hemen trafikten , orada nereye park edeceğinden, alt kattaki kızların yavaşlığından, sigayı bırakmasından ve oğlunun düğününden konuşmaya başlıyor. Alıştık çoğumuz bu gevezeliklerine. Ama ben ne zaman onun ellerine düşsem tüm günümü duayla geçirmek zorunda kalıyorum bir aksilik olmasın diye. Olmuyor tabi. Muhakkak o gergin süreçte arayıp olmadık birşey soruyor her zaman.
Beach Volley turnuvası için gönderdiğimiz firmadan aradı beni yine panikle.
Top alacaktım değil mi dedi.
Evet yahya abi top alacaksın. Onlar biliyor.
Yuvarlak olanlarından değil mi?.
Yok yahya abi bu sefer kare istiyoruz. Tasarım birşeyler olsun, ünlü bir modacının imzası bulunsun üstünde mesela.
Nasıl bulacağım ki onları ben.
Bilmem yahya abi fikir senden çıktı , bulmakta senin işin artık.
Ama melek hanım bana top alın dediniz.
Gerçekten öyle dedim değil mi ?
Evet.
O zaman yeniden kuruyorum cümlemi .Yuvarlak topları alıp gel olur mu yahya abi.
Konuşma biter , telefon kapatılır ve ben saçımdan bir kaç tel daha azaltarak hem güler hem ağlarım halime.

akşam hüznü...

2010-07-07T18:55:00.003+03:00

Hikayenin bütününü dinledin mi sen benden. Sanırım henüz başındayken döküldü zaman ellerimizden. Vaktimiz yoktu, ya da vaktimiz çoktu sanarak kesildi tüm cümleler. O zaman dinle olurmu , göründüğü gibi olmayan hayatların içinde yaşayan ölüleri. Bedenlerin üzerinde birer mezar taşı gibi duran yüzleri. Eksik parmaklı elleri . Sen her vuruşunda sazının teline ömrünü inceltirsin ya, hüznün tellerine dolanır. Yüzünün gölgesi düşerya sol yanına. Öyle değişir her an dünya sen geri döndüğünde. Çokça hüzün , mutluluk, kızgınlık, yalnızlık bir arada. Alışır insan. En çokta yokluğuna birini severken. Alışır insan baktığı yolun boşluğuna. En çokta severken. Hikayenin bütününü dinledin mi sen benden ?

uyumsuz...

2010-06-28T14:06:00.002+03:00

Olası felaketleri savuştururken haziranın sonunu gören gözlerim daha fazla dayanamadı yazamamaya. Hızlı bir giriş yapmayı planladığımız sezonun başında ,yere serilen bir grup sefilin toplandığı ofisimden bildiriyorum sizlere. Anlaşılacağı gibi pek umut verici değil durumum. Ruh hallerimin iklimlere bağımlı duruşundan olsa gerek, henüz yaz umudu ve sıcaklığı dolmadı bedenime. Ofiste tüm kış beyaz balinalar gibi dolanan personel tek tek rengini buğdaya, buğdaydan esmerliğe doğru değiştirirken ben beyazda ısrarcı görünüyorum. Herşey yolunda diyebilmek için , herşeyi yoluna sokmam gerektiğini kendime hatırlatarak ayakta duruyorum. Tüm bunların dışında olup bitenlerse hep beni hüzne sürüklüyor son zamanlarda. İnsan en çok kendine kızınca gitmek istiyor bulunduğu yerden galiba. Son yüzyılın trendine ayak uydurup bir köye yerleşme hayallerim böyle zamanlarda zirve yapıyor. Tavuk, keçi, maydanoz, gün batımında şarap.... Buraları terk etme hayallerim. Bir türlü beceremediklerim listesinde. Hepsi bu şimdilerde.

güzel şeylerde olmuyor değil...

2010-04-16T10:55:00.001+03:00

Tatilden döndüğümden beri bir türlü yazamadım. Yazmamak iyi oluyor bazen. İçinde kalsın,susar,unutursun nasılsa diyor insan kendine. Bilindik yollardan geçiyorum işte. Hep birlikte aynı yol üzerinde , içimizdeki başka yollara doğru.
Tüm bunlar olurkende hayat yeniden hatırlatıyor kendini bana. Bir yerlerde yeniden başlıyor. Uzun yıllardır beklenen o muhteşem an geldi en sonunda. Ve ben hala oldum. Küçük bir kız bebeğinin uzak ülkedeki halasıyım bu günlerde. Kardeşimin sabahın köründe beni araması değiştirdi ne varsa. Dün oyunlarıma kattığım, oyalandığım, kızdığım,kızdırdığım,kıskançlıktan binbir eziyet ettiğim çocuk baba oldu birden bire. Ve birden bire büyüdü diğer yarım.. Telefonda ağladık uzun uzun. O baba olmayı anlattı ,ben büyümeyi ona. Henüz kokusunu duymadığım dokunamadığım o ufacık insansa bütün renklerini değiştirdi dünyamın. Acaba iyi bir hala olabilirmiyim ben diye sorup sorgular buldum kendimi, yeterlimiyim acaba, nasıl olmalı ki bir hala ve binlerce soru daha. Bu günlerde çok ciddiye alıyorum kendimi. Bu gezegenin ilk halası benim bana sorarsanız. İlk babasıda muhtemelen kardeşim .

sıyrıklarımızı yara mı sandık ?

2010-04-02T14:25:00.001+03:00

Uzun zamandır görmediğim bir yüzle karşılaştım dün akşam rutin yürüyüşümü yaparken. Yirmili yaşlarının ortalarında gülümseyen yüzüyle durdurdu beni. Havadan sudan , nasıl olduğumuzdan bahsettik birbirimize.

Bende yürüyorum artık dedi, ruhuma iyi geliyor.

Gelir dedim , ruhunada, bedeninede iyidir yürümek.

Diyemedim ki yaralara yoktur faydası. Sormadı da zaten.

Hikayesine istemeden sokulmuştum bir akşam üstü. Dinlemek yaşamaktan zor gelmişti o zamanlar bana.

Bir adamı sevip kaçmış vakti zamanında , ailesi izin vermemiş. Bir kızı olmuş sonrasında. Gül gibi geçindiklerini sanırken bir kadın daha girmiş hayatlarına, babasını yıllardır başka bir kadınla paylaştığı yetmiyormuş gibi, kocasınıda paylaşır olmuş usulca.

Boşansa gidecek yeri yok, sahipsiz kapı kolu . Yol iz bilmez bir geç kız, ne akıl vereni var ne olan aklı tutunabilmiş bedeninde.

En sonunda diğer kadın yerleşmiş evine, bizimkinede usulca gitmek düşmüş . Kızını vermemiş adam. Bakamaz diye.

Versin kızımı boşanırım diye anlatıyordu o gece ağlayarak. Elinde ki tek güç nikah cüzdanı. Kızını almanın tek yolu o ,kendince. Kızını görmeden üç ay geçirmiş, babası, annesi yollamıyor kocasının yanına. Annelik ,Babalıkta onlarca böyle birşey.

Kendimi bu kadar çaresiz hissettiğim çok az olmuştur herhalde.

Bilip, söyleyememek. Öfkelenip, kıramamak tek bir bardağı. Dinlemek sadece.

Ve içten içe söylenmek insanlığa hepsi bu.

Bilmem kaç ay sonra aynı yolda yan yana yürüken, gülümseyişinin içinde kaybolmak istedim dün .

Onu ve beni ayıran şey nedir dedim içimden.

Bilmenin hazzı acıdan daha mı büyük ?

Ve gerçekte sıyrıklarımızı yara mı sandık, yaralarına sıyrıkmışçasına gülümseyenleri görene dek...

Ah omuzumda bir kesik elki hala, hala durmadan kanar...

2010-03-24T17:12:00.001+02:00

Yolluk niyetine tutuşturdular elime haberini. Alışkınım senden yana uykusuzluklara . Ama alışamadım senden yana yanılgılara. Eski bir fotoğraf karesinde kaldı aşk. Kimdiler, ne oldular, kimseler bilemedi en sonunda.... Bazı zamanlara hikayeler yazılmamalı galiba. Herşey olduğu gibi, olduğu kadar aslında.

kumsal...

2010-03-21T22:10:00.003+02:00

Akdenizde koştum bu akşam, kumsalda çizilmiş onlarca kalbin üzerine basmamak için özen göstererek. Dışımdaki aşklar incinmesin diye özenle adımlarken dünyayı , benimkini çoktan yutmuş dalgalar...

bavul...

2010-03-19T15:00:00.003+02:00

Yazamıyorum ama içim kalabalık pazar yeri... Gitmek hep iyi geliyor bana. Hem çok yoruldum gidenlerin arkasından bakmaya hemde bütün bavullarımı onlara verdim doldursunlar diye birikenleri. Yeni bir bavul satın almakla koyuldum işe bende. Bir haftalık iznimide tuttuşturdular az önce elime. Gidiyorum belki yenilenip dönebilirim diye...

bu günlerde...

2010-03-12T09:30:00.001+02:00

Yeniden suya inmek nasıl zor anlıyorum bu günlerde. Biraz senin gibiyim yani. Karaya oturduğumdan bu yana hep denizdeydi gözüm ama korkudan sokamadım ayaklarımı dahi. Çatlaklarım onarılmış olsada , ne ilk günkü gibi yeni olabilirim artık, nede su almamayı garanti edebilirim kendime. Korkular hep galip gelir bazen, gideceğin yeri tanıyor olsan bile.Olabildiğince temkinli, alınabilecek bütün önlemler alınmış, tüm zırhlar kuşanılmış. Ve artık denizde olmanın bütün keyfi , korkularla yer değiştirmiş. Ya tekrar çarparsam bir kaya parçasına, ya yine yara alırsam, hep aynı yerimden. Eskiden olsa tek derdim batmak gömülmek olurdu soğuk derinliğine. Bir tekne için en mutlu ölümdür elbette. Ama öldüyse... Kurtarılmışsa eğer son anda , sonrasında hep ölmüş olmayı diler. Ne eskisi kadar büyüktür deniz, ne eskisi kadar özgür. Nede hiç bilmediği günler kadar meraklıdır dalmaya maviliğe. Bu günlerde tam olarakta böyleyim işte. Korkak bir kararsızlık. Geçmiş acıları şimdiye yüklenmenin vicdan azabıda var içimde. Bu kadar farkındayken bile ödüm kopuyor tekrar ıslanmaktan. Ve bilmek gemilerin denizler için yapıldığını , kolaylaştırmıyor limandaki yalnızlığımı. Korkudan bir halatla bağlıyım en sağlam yere. Yine kendi başıma mı kaldım ne ?

kıskandım ...

2010-03-07T13:51:00.004+02:00

Pazar temizlik günü, ev, bahçe, çiçek böcek derken baktım ki mec bloğuna baharı getirmiş. Neyim eksik benim. Eh madem iradeli davranıp yeni bir yolda seçmişken kendime. Biraz çiçekleneyim dedim. Pembe sevmez ben koydum tabak gibi bloğumun ortasına kendisini. Güzel oldu galiba. Hayrını göreyim.

irade...

2010-03-05T12:03:00.003+02:00

Dün gece uyuyamadım, neden biliyormusun. Varlığını hissettiğim her an taş kesiliyor yastığım. Huzur vermiyor bana artık. Ağır bir yük gibisin omuzlarımdan sarkan. Canımın yanması değil elbette beni yoran. Daha büyük bir şey, daha derinde... Hücremde oyalandım bunca zaman. Okudum,yazdım, zamansız yollara düştüm, yürüdüm, küçüldüm. Olmadı. Ve dün gökyüzünü farkettim. Orda kocaman, masmavi duran... Sonrasında uykusuz gecemde yıldızlarla oyalandım, dolunayla dertleştim. Özgür olmayı özledim ve biliyormusun senden çok özledim özgürlüğümü. Senden fazla oyalar oldu zihnimi. Ben gitmek istiyorum artık burdan. Başka bir mahkum bul kendine.

iz...

2010-02-22T15:24:00.009+02:00

Okula gitmek için servis beklediğim sabahların vazgeçilmeziydi , onlarla oyalanmak. Papatyadan fallar bakar, ardımda bir yığın yaprak bırakıp okula giderdim. Sevse de olurdu o zamanlar sevmese de. Telaşım yoktu hiç aşktan yana. Uykulu bir sabah ayağımı kırana dek sürdürdüm onları yolmayı. Sonrası dayanılmaz acılarla geçen koca iki ay. Tekerlekli sandalyeden, bastonlara, bastonlardan tutunacağım kollara doğru aktım. Topal, topal. Şimdi acaba diyorum ahını mı aldım onca papatyanın . Sağlamken bile topallar , kalbimdeki bütün aşklar....