Anladım herkes gidiyor birgün.
İnsanın önce kendini sevmesini bu yüzden öğütlüyor hikayeler.
Yapayalnızız.
İlk nefesimizden , ilk çıplaklığımızdan bu yana yapayalnız.
İlk öpüşmemizden, ilk sevişmemizden bu yana.
Oysaki ne kalabalık sanıyor insan kendini şehrin sokaklarında, otobüs duraklarında.
Yada yumruğunu savururken gözkyüzüne, izinsiz gösteri çığlıklarında, içinden aşk geçen şarkı nakaratlarında.
Yapayalnızız.
Ve yalnızlığımız , en yakınımız aslında.
0 yorum:
Yorum Gönder