Telefonda başıma gelen garip hikayeleri ardı arkası kesilmeden anlatıyorum arkadaşıma , o da kahkahalarla tekrar anlatıyor hasta yatağındaki annesine söylediklerimi.
Garip bir komedinin içinde , gülerek azraili defedebilirmişiz gibi acılarımızı oyalıyoruz böylece.
Herşey yolundaymış gibi,herşey yerli yerindeymiş gibi...
Lapa lapa kar yağıyor diyor arkadaşım .
Ankarada ki evinde , penceresinden karı izlerken o kırılgan yüzünü cama dayayışı geliyor gözümün önüne.
Sonra beyaza bürünmüş sokak ,arabalar,ağaçlar.
Sonra soğuk, üşüyen ellerim, mavi halk otobüsleri .
Çok sonra otobüsün camında başka bir yüz...
Ankara bana hep ölülerini hatırlatıyor, gömmeye kıyamadığım.
0 yorum:
Yorum Gönder