muamma...

İstedikleri ve oldurdukları hep farklı son günlerde. Kendinden hep uzağa düşüyor,anlık bir dalgınlıkla söylememesi gerekenleri söylüyor, yapmaması gerekenleri yapıyor.
Kusurlu hareketler bileşkesi ömrü.
İçinde ,ondan başka bir kadın daha yaşıyor sinsice.
Geçmişin başarısızlıklarıyla beslenmiş o kadın, ürkek ve çekingen hayata.
Karanlık odasından içeri sızan gün ışığına alıştırmak yerine gözlerini , sımsıkı kapatıyor.
Korkak.
Oysaki değirmenler cesur insanları seviyor, savaşabilenleri.
Korkusuzları, biraz delileri, biraz kumarbazları, ayyaşları seviyor.
Tüm bunlar olamadan  hatta biri bile olamadan karanlığında yok olup gideceğini çok iyi biliyor.
Az konuşuyor, uzun uzun bakıyor etrafına.
Ah diyor, neden böyleyim, onu severken neden sevmiyormuş gibi davranıyorum.
Neden herhangi biriymiş gibi konuşuyor, gülüyor, dalga geçiyorum.
Ve sonra kendimle kaldığımda onu özlüyor, üzülüyorum...
Bana hep dinlemek düşüyor böyle anlarda.
Biraz kendimi görmenin verdiği hayret, biraz da ne diyeceğimi bilememenin şaşkınlığı.
Oysaki içimden, unut herşeyi demek geçiyor.
Ta başından başla, yarın herhangi biri gibiyken o adam, git herhangi biri olmadığını söyle ona.
Birini sevmek ayıp değil ki.
Hele söylemek hiç değil.
Ayıp olan, onca şey konuşulurken kirli dillerle, susmak sevmeyi.
Ama akıl vermek hep kolay oluyor, ben zoru seçiyorum...