bazı anlar...

İnsan bazı yolculuklardan geriye dönemiyor, orda kalıyor bir parçası. Başka bir seferde geri alınmak üzere bırakılıyor en kıymetli köşesi. Benim o köşem çocukluğum . Hep bu şehrin tepelerinde koşturup duran, hep ıslak ayaklı, kırmızı yanaklı, elleri her daim soğuk çocukluğum. Bu mutlu anlar beraberinde anlamlı hüzünlerde getiriyor insana. Yıllar öncesinde oyunlarıma eşlik eden ,çocukluk büyücülerimin yokluğu. İnsanın çocukluğuda öksüz kalıyor bazen. Böyle anlarda keşke diyorum,keşke çocukluğumda onlarla gidebilseydi... Kimse yalnız hissetmezdi böylece kendini.