Artık ölesiye korkutmayan bir sessizliğin içinde kendimle baş başa kalabilirim diyorum. Anlatacak çok şeyimiz olmalı birbirimize. Mazeretten uzak, samimi. Aklımın karışıklığı sona erdiğinden bu yana garip bir huzurun içinde kıpırdanıyorum . Kıpırdanışımın nedeni elbette huzuru talan etmek değil, huzuru kontrol etmek sadece.
Gerçekten bu kadar kolaymıydı diye sormadan edemiyor insan kendine.
Evet, gerçekten zor sanılan şeyler bazen bu kadar kolaylaşabiliyor galiba.
Denemeden bilemiyor insan.
Denemekten neden bu kadar korkuyor peki.
Bilmediğinden.
Oysaki, bilinmezlik insana bazen güven veren bir sesle fısıldıyor geleceği.
O sesin peşine düştüğünüzde de , oluveriyor herşey birden bire.
Yoksa nasıl açıklanabilirdi , yaşamın içindeki bunca delilik...
0 yorum:
Yorum Gönder