İnsan neden ardına bakmaktan vazgeçemez bilmiyorum, ders almak için mi, özlemden mi, öfkeden mi, sevgiden mi ? Belki de hepsi birlikte. Neye, neden baktığımızla alakalı galiba. Ben son günlerde bir felaketten kurtulmuş olmanın sevinciyle bakıyorum arkama. Son anda çığ altında kalmaktan kurtulmuş biri gibi. Hala biraz korkuyla. Aslında korkunun çoktan beni terk etmiş olması gerekirdi. Belki biraz daha zamana ihtiyacım var. İşin özü ise, şimdilerde özgür ve güvenli olduğum. Ne kıymetliymiş. Herşey gibi yitirilince değil de , tekrar elde edilince anlıyor insan .
Artık rahatlıkla ve bağırarak söyleyebilirim.
BEN BİR HATA YAPTIM...
Yapmamam gereken, gördüğüm,hissettiğim , engelleyebileceğim bir hata.
İtiraf ettiğimde çok rahatladım dün. Kabullendiğimde özgür hissettim kendimi tekrar. Ve kendime bakabildiğimde utancımla, güvende olduğumu hisettim yeniden.
BEN BİR HATA YAPTIM...
Sonmuydu bilmiyorum ama kendime karşı ilk itirafımdı kesin.
Ve vazgeçtim direnmekten sonunda.
Bütün mesele karar vermekteymiş galiba... Ne komik hep zor olacağını sanırdım.
0 yorum:
Yorum Gönder